Boku wa Tomodachi ga Sukunai

Wat doe je als je geen vrienden hebt? Dan richt je een club op voor mensen zonder vrienden. Een helder concept, maar hoe het precies in zijn werk moet gaan…

Kodaka Hasegawa wordt door velen gezien als een delinquent dankzij zijn blonde haren. Hij heeft dan ook redelijk veel moeite om vrienden te maken. Op een dag treft hij echter klasgenote Yozora Mikazuki die in gesprek is met een imaginair persoon. Op een of andere manier leidt dit tot de oprichting van een club voor sociaal niet heel erg sterk aangelegde mensen die graag vrienden willen maken. Maar Kodaka en Yozora hebben een verleden, al is Kodaka dit zich niet bewust.

Boku wa Tomodachi ga Sukunai is zo’n beetje het schoolvoorbeeld van een serie die lijkt te zijn gemaakt voor otaku’s. Uiteraard geldt dit voor het grootste deel van het anime-aanbod, maar deze serie doet wel erg goed zijn best dit te maximaliseren. Stoort dit? Welnee, deze anime is wat mij betreft vermakelijk genoeg om te verbloemen dat het eigenlijk niet zo heel origineel is. Betekent dat dan dat ik de anime goed vind? Deels.

Een aantal van de personages zijn bijvoorbeeld niet echt heel erg interessant. Een “loli” non bijvoorbeeld. Of Kodaka’s zusje met haar vampiertoneelstukjes. Niet dat ik me aan die twee ergerde, maar heel erg toegevoegde waarde vond ik ze niet hebben. Als ik echter een personage moest aanwijzen waar ik me wel aan ergerde was dat, helaas, Yozora. Niet heel erg sociaal aangelegd zijn is niet iets wat mij onbekend voorkomt, daar ik zelden spontaan een gesprek zal gaan aanknopen met een mij volledig onbekende, maar Yozora is simpelweg een bitch. Een jaloerse bitch nog wel. Haar bitcherige gedrag leek zich vooral te beperken tot één slachtoffer, de rondborstige Sena “Niku” Kashiwazaki. Kodaka en Sena bouwen iets op wat lijkt op een vriendschap (zij het een wat ongemakkelijke), en dat is voor Yozora aanleiding om Sena af te katten. Niet op een wijze die wijst op een intellectueel overwicht, nee, ze vertoonde eigenlijk gewoon gemeen gedrag. Natuurlijk, het zijn maar fictieve personages, maar dat betekent nog niet dat ik het leuk vind om er naar te kijken. Maar wellicht ben ik gewoon een Sena-fan.

De serie is aan de oppervlakte een aaneenschakeling van losse verhalen waarin de personages iets van sociale interactie uitproberen, waarbij je kan denken aan het bezoeken van een zwembad, het strand, en ook het spelen van computerspellen. Hierin zit aardig wat humor, maar het spelen van computerspelletjes waarbij de personages “in” het spel zitten heb ik al eens eerder gezien. En ook vermakelijker. Maar je zult me niet horen klagen hier, het was, wederom, vermakelijk genoeg.

Onder de oppervlakte is er de voorgeschiedenis tussen Yozora en Kodaka. Als kleine kinderen gingen ze al met elkaar om, maar blijkbaar is Kodaka dat helemaal vergeten. In de laatste aflevering is de “onthulling” en dat lijkt in eerste instantie tot een aardig einde te leiden. Helaas weet Yozora dat met haar nukken weer prima om zeep te helpen en stak ik bijna mijn middelvinger naar mijn scherm op.
Haganai, zoals de serie ook wel wordt genoemd, heeft wat mij betreft net iets teveel beperkende factoren om goed uit de verf te komen. Het was dan wel redelijk amusant, maar meer ook niet. Een .