Mawaru Penguindrum

Ik moet zeggen dat ik tot een bepaalde hoogte voorstander ben van anime met een ietwat bevreemdende inhoud, maar Mawaru Penguindrum doet wel erg goed z’n best zo vaag mogelijk te zijn.

De terminaal zieke Himari Takakura wordt op wonderbaarlijke wijze gered door een entiteit die intrek heeft genomen in een pinguïnmuts. Haar twee broers, Kanba en Shouma, moeten echter als tegenprestatie een voorwerp vinden aan de hand van enkel de benaming: penguindrum. De zoektocht stuit echter op een aantal hindernissen, waarbij vooral het noodlot om de hoek komt kijken.

Bovenstaande summiere samenvatting doet eigenlijk absoluut geen eer aan het verhaal van deze anime, maar er zijn simpelweg te veel aspecten en wendingen om er een snel leesbaar en coherent verhaal van te maken. Sterker nog, ik betwijfel of ik er überhaupt een zinnig geheel van zou kunnen maken. Ik zou het dan moeten hebben over de voor iedereen behalve Kanba en Shouma onzichtbare pinguïns, over het dagboek waarin een spreuk staat hoe het lot veranderd kan worden, over de ouders van Kanba en Shouma en hun lidmaatschap van een terroristische organisatie, over hoe die organisatie een dikke vinger in de pap heeft met betrekking tot hetgeen wat er in de serie gebeurt, over hoe de pinguïnmuts de helft van de geest van een overleden jongedame is, over…

In mijn opinie is Mawara Penguindrum een typisch voorbeeld van een serie die je een tweede keer zou moeten kijken. Gedurende de serie waren er een redelijk groot aantal momenten waarbij me ik acht afvroeg waar het nou over ging. In de tweede helft wordt het allemaal wel wat duidelijker, doch blijft er een zweem van ondoorgrondelijkheid om de serie hangen. Met de kennis die opgedaan wordt naar het eind toe is de eerste helft wellicht wat beter te begrijpen. Het is overigens wel de vaagheid van de serie die de serie aantrekkelijk maakt. Niet zelden toont anime pretenties en niet zelden blijft dit oppervlakkig. Ik wil niet beweren dat Mawaru Penguindrum alle vragen beantwoordt, maar het laat aan de andere kant weinig verhalen open. Aan het eind heb je niet het idee dat je een deel van het verhaal hebt gemist. Niet dat ik niet meer zou willen zien trouwens, er is nog wel genoeg te vertellen en dan vooral in het verleden. Er zitten zat flashbacks in die tonen hoe een en ander tot stand is gekomen, maar het laat ruimte genoeg om mij hongerig te houden.

Maar wat aan het eind vooral bijblijft is toch wel de absurditeit van het geheel. Geen vervelende absurditeit of FLCL-achtige waanzin, nee, een in mijn ogen vermakelijke absurditeit. De onzichtbare pinguïns zijn hier misschien nog wel het beste voorbeeld van. Hoe dit nou precies in zijn werk gaat weet ik niet, de pinguïns zijn dan wel niet zichtbaar voor het grootste deel van de mensheid, ze hebben we interactie met de realiteit en de gevolgen daarvan zouden toch iets meer moeten opvallen dan wat de serie laat zien. Maar goed, de pinguïns zijn het grootste deel van de tijd toch niet meer dan comedy relief, dus erg veel maakt het eigenlijk niet uit.

Mawara Penguindrum waardeer ik met een . Het is dan bij tijd en wijle een wat complexe serie, de vragen die het oproept maakten me wel hongerig naar de afleveringen erna. De serie laat wel af en toe steken vallen als het aankomt op het beantwoorden van vragen op de korte termijn, waardoor het een beetje als een warrig verhaal overkomt. Maar ze maken dat toch wel goed op het eind. Tenminste, zo ervoer ik het. Het zou maar zo kunnen dat kijkers hiervan zich na afloop nog steeds achter de oren krabben.