Tamayura: Hitose

Hoewel anime best actievol mag zijn of vol blote borsten mag zitten, zo af en toe een wat rustigere serie kijken kan absoluut geen kwaad. Sterker nog, ik neig naar hogere waarderingen voor wat rustigere series en films. Wat dat betreft past Tamayura: Hitose er dan ook prima tussen, op een klein puntje na.

Na de dood van haar vader neemt Fu “Potte” Sawatari haar vaders hobby over: fotograferen. Niet alleen dat, het verwerkingsproces is inmiddels zover dat ze in het dorpje waar haar vader is opgegroeid gaat wonen met haar familie. Daar bevriendt de wat verlegen aangelegde Fu een aantal jongedames van haar leeftijd.

Tamayura: Hitotose is een beetje het anime-equivalent van een warme deken. Deze feel-good slice of life serie is vooral gericht op het tonen hoe een klein groepje mensen smalle stapjes zet op weg naar het waarmaken van hun dromen en ambities. Het gaat hier niet om schier onnavolgbare idealen, nee, het gaat hier om kleine dingen. Dit groeiproces gebeurt geleidelijk en gaat gelukkig niet gepaard met een overdosis aan drama. Het is ook weer niet zo dat alles mierzoet is, maar het gebeurt allemaal bijzonder rustig en ingetogen. Ik kan me heel goed voorstellen dat sommige kijkers de serie daardoor saai zullen vinden. Die mening deel ik bepaald niet.

Er mag dan eigenlijk niet spannends gebeuren, het verveelde me nergens. Deze anime steunt bijna volledig op de personages en voor mij werkte dat prima. Ze zijn (bijna) allemaal net quirky genoeg om te maskeren dat een aantal van hen wellicht niet heel erg uniek te noemen zijn. De in mijn ogen meest vermakelijke quirk is die van Maon Sakurada. Deze wat verlegen aangelegde jongedame communiceert met enige regelmaat door te fluiten in plaats van te praten. Ik prijs de serie in deze dat ze niet alleen een personage hebben toegevoegd wat haar gefluit op wonderbaarlijke wijze kan interpreteren, Norie Okazaki, maar dat ze Maon ook een achtergrondverhaal meegeven. Daarbovenop geven ze haar de ruimte zich te ontplooien in de zin dat ze een voordracht gaat doen, waarbij ze dus noodgedwongen wel moet praten. Dat laatste mag dan wel redelijk mierzoet zijn, het was een goed voorbeeld van de wijze waarop kleine dingen een grote impact kunnen hebben.

Niet alle personages bevielen me even goed overigens. De eerder genoemde Norie vond ik bijvoorbeeld maar redelijk irritant en eerlijk gezegd had ik ook maar weinig met Fu. Niet dat dit sentiment invloed had op mijn mening over de serie trouwens, er waren genoeg amusante zaken om dit over het hoofd te kunnen en willen zien.

De anime heeft af en toe wel wat trekjes die neigden naar stupid girls doing stupid things, maar weet hier heel goed een balans te vinden. Er zit wat (licht) drama in, dus wat dat aangaat breken de (licht) komische momenten het op een goede wijze, voordat het drama echt begint te overheersen. Zowat elke aflevering eindigt in ieder geval met een redelijk hartverwarmende toon, het drama blijft hierdoor prima ingetogen.

Ondanks mijn toch wel redelijk positieve mening hierboven kom ik toch maar tot een . De enige reden hiervoor is, zoals ik al tikte, dat er eigenlijk weinig gebeurt. In ieder geval te weinig voor een hogere waardering. Neemt niet dat weg dat ik deze anime als bijzonder prettig ervoer. De serie was bovendien heerlijk aangenaam om te kijken na een drukke werkdag.