Black Lagoon: Roberta’s Blood Trail

Een van de door mij meest geanticipeerde ova’s van de laatste jaren was Black Lagoon: Roberta’s Blood Trail. Teleurstelling ligt altijd om de hoek bij te hoge verwachtingen, maar in dit geval was het een schot in de roos.

De vrijwel wetteloze stad Roanapur krijgt bezoek van een oude bekende, Roberta. De Zuid-Amerikaanse dame is uit op wraak na een moordaanslag op haar werkgever en de daders daarvan hangen in afwachting van hun nieuwe missie rond in Roanapur. De Lagoon “trading company” krijgt van Fernando Garcia Lovelace, feitelijk de nieuwe werkgever van Roberta, het verzoek hem te helpen haar weer op het rechte pad te krijgen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Roberta’s Blood Trail is wellicht nog het best te vergelijken met een minioorlog binnen de stadsgrenzen van Roanapur (en later ook daarbuiten). Diverse partijen maken jacht op Roberta, ieder zo met eigen belangen, en Roberta maakt op haar beurt jacht op een groepje ‘ondergedoken’ Amerikaanse commando’s. Hoe een eenling volgepompt met medicijnen en niet onaardig arsenaal aan wapens zoveel puinhoop weet aan te richten is me een raadsel overigens, laten we het erop houden dat de tegenstanders van Roberta niet van haar kaliber zijn. Dit uiteraard gezien haar achtergrond en niet misselijke en zeker niet overdreven reputatie. Maar goed, geef toe, het zou maar saaie anime zijn als Roberta al in de eerste aflevering ergens van haar bed zou worden gelicht en een kogel door haar hoofd zou krijgen.

Overigens heeft deze OVA wel een klein beetje last van een bekend verschijnsel waarbij alleen hoofdpersonages blijken te kunnen mikken met wapens. Hoeveel mensen hoeveel kogels dan ook op Roberta afschieten, blijkbaar is niemand in staat haar te raken. Toegegeven, ze komt er niet zonder kleerscheuren van af, naar het einde toe dan, maar zelfs als ze zich open en bloot (al dan niet schietend) vertoont, weet niemand haar te raken. Dit kan me overigens echt niet deren. Roberta’s Blood Trail is in mijn opinie een heerlijke actievolle anime. Rappe dialogen, wat ‘cultural references’, bloedige en gewelddadige actiescènes, maar ook af en toe een moment waarop mensen even tot adem kunnen komen. Het is een vermakelijke mix van veel elementen en onmiskenbaar van het niveau wat we kennen van de twee eerdere incarnaties.

Ondanks dat ik de manga lees en derhalve al bekend met het verhaal was, wist de anime me van begin tot eind te boeien. In de manga zat echter een stuk dialoog die ik niet in de anime terugzag waarvan ik niet helemaal snap waarom deze er niet in zat. Niet dat het stuk dialoog onmisbaar was in het verhaal zelf, maar het stelt het verleden van iemand ter discussie en kan in een eventueel vervolg nog wel eens consequenties hebben.

De OP is een heerlijke remix van de OP zoals we die kennen uit de serie en geeft de OVA daarmee een herkenbaar begin. De inhoud is ook herkenbaar en de liefhebbers van de serie komen dan ook prima aan hun trekken. Er is wederom een glansrol voor Rock weggelegd, die in de loop van de serie zijn naïviteit compleet overboord heeft gezet en in deze OVA aantoont dat zijn brein spreekwoordelijke kloten heeft. Hij lijkt bovendien vooralsnog nog altijd de enige die Revy half om zijn vinger kan winden en dat is eigenlijk al heel wat.

Eigenlijk kan ik hier weinig meer over vertellen. Roberta’s Blood Trail is wat mij betreft echt een ijzersterk vervolg van de serie en het smaakt echt naar meer. Spijtig genoeg komt de manga niet met een heel erg hoog tempo op de markt, dus veel meer verhaal valt er vooralsnog niet in animevorm te gieten. Dit krijgt in ieder geval een .