Asatte no Houkou

Karada Iokawa heeft de grote wens een volwassene te zijn om zo haar broer wat minder tot last te hoeven zijn (die voor haar zorgt sinds het overlijden van haar ouders). Haar wens gaat in vervulling dankzij een (ongetwijfeld magische) wenssteen en bij de volwassen Shoko Nogami worden er wat jaren weggeplukt en aan Karada gegeven. Niet dat Karada nu echt volwassen is, ze is nog steeds geestelijk een klein meisje, enkel haar lichaam weerspiegelt nu die van een volwassene. Bij Shoko is dat dus vice-versa. Lastig. Vooral om dit aan broerlief te vertellen, die eerst denkt dat het een nogal bizarre grap is maar uiteindelijk toch overtuigd wordt. Een leuk extraatje bovendien is dat Shoko een ex-vriendin van Hiro (de broer dus) is en het einde van de relatie mogelijk mede veroorzaakt is door… Karada.

Een heerlijk rustige soms wat dromerige serie die absoluut geen haast heeft het verhaal te vertellen. Je krijgt daarbij helaas met regelmaat een beetje het gevoel dat de meeste mensen niet heel erg onder de indruk zijn van wat er is gebeurt. Dat is dan ook meteen het grootste manco aan Asatte no Houkou eigenlijk. Karada is eerst een paar dagen zoek omdat ze niet weet hoe ze aan Hiro moet vertellen dat zijn kleine zusje plotsklaps borsten heeft en ongeveer twee keer zo lang is (wat ergens begrijpelijk is) maar in plaats van een grootscheepse zoekactie op touw te zetten doet Hiro nagenoeg helemaal niets. De enige zich blijkbaar ook maar een beetje bekommert waar Karada rondhangt is een klasgenoot van haar die stiekem een oogje op haar heeft (en groot is voor zijn leeftijd, ik bespeur hier ergens een thema). Iedereen liegt tegen hem maar meneer gaat zelf op onderzoek uit wat dan uiteindelijk zo ongeveer het enige ‘actievolle’ is aan de hele serie. Geeft verder allemaal niet zo maar het voelt allemaal nogal onwaarschijnlijk (beetje raar om het zo te noemen gezien de inhoud van het verhaal trouwens). Peper. In. Reet.

Dat gezegd (getikt) hebbende, het is nou ook weer niet zo dat bovenstaande een heel erg groot probleem is. De serie kiest er voor om de gevoelens van de personages te weerspiegelen door rustige dialogen en wat bijna typische slice of life momenten. Het is bijna verfrissend te noemen een serie te kijken die er niet voor kiest expositie te gebruiken als vertelstijl maar gesprekken op wat meer natuurlijke wijze laat verlopen. Uiteraard is er in een verhaal als deze geen plek voor schreeuwerige types maar ook overdreven humormomenten met behulp van super deformity worden vermeden en dat is in mijn opinie altijd een pluspunt. Het is vermakelijk te zien hoe Karada en Shoko omgaan met hun nieuwe lichamen en eigenlijk gewoon hun nieuwe leven. Karada gaat bovendien erop uit om bijvoorbeeld een baan te vinden en ontdekt al snel dat volwassen zijn meer inhoudt dan alleen het hebben van een volgroeid lichaam. Misschien dat Karada op latere leeftijd eens My Neighbour Totoro moet gaan kijken want kind zijn is echt zo erg niet. De hele situatie is overigens ook een manier om wat zaken tussen Hiro en haar wat helderheid mee te geven. Hiro en zijn verleden met Shoko krijgt ook de aandacht en het geeft het verhaal een net wat diepere vleug drama mee die de serie goed weet te benutten zonder er al te melodramatisch over te doen.

Hoewel er uiteraard wel wat komische momenten in zitten wordt de serie niet als comedy gebracht. Het is toch al met al een redelijk serieus verhaal waar je met groot gemak een heel erg andere wending aan had kunnen geven. Met weinig fantasie is hier een slapstick draai aan te geven om maar niet te spreken over hentai, gelukkig maar dat er Japanners zijn die geen verdorven geest hebben (kijk Aki Sora als je wilt weten wat ik met dat verdorven bedoel). Het is als een rustig kabbelend beekje die wat verfrissing brengt tussen alle serie met geweld en/of humor door (bah, ik haat dit soort zinnen).

Asatte no Houkou is een meer dan welkom tussendoortje waarvan ik redelijk veel heb genoten .