Mermaid Forest

Mocht je ergens zeemeerminnenvlees op het menu zien staan tijdens een vakantie ergens raad ik je aan een ander gerecht te kiezen. Ondanks de legende dat je er onsterfelijk van kan worden en eeuwig jong zou kunnen blijven lijkt het in de praktijk net iets anders te liggen. De kans in een monster te veranderen of gewoon dood te gaan is vele malen groter dan de kans te worden zoals Yuta en Mana. Die twee hadden gewoon geluk. Nou ja, geluk. Yuta wil eigenlijk graag weer sterfelijk worden en om dat doel te bereiken reist hij stad en land af. Hij denkt dat een levende zeemeermin mogelijk de oplossing kan bieden. Tijdens zijn reizen treft hij echter hele andere zaken.

Deze dertien afleveringen tellende anime is gebaseerd op een manga van Rumiko Takahashi en dat is een naam die ik normaliter niet associeer met een dergelijk duister verhaal. Mermaid Forest is dan wel geen horror waarbij je constant op het puntje van je stoel zit (of mogelijk er achter) maar een erg luchtig verhaal is het ook weer niet. Het begint alleen al met het uiterlijk van de zeemeerminnen. Wellicht dat ik beïnvloed ben door de film Splash maar ik associeer zeemeerminnen met aantrekkelijke vrouwen, niet met afzichtelijke monsters. En ook niet met het voeren van zeemeerminnenvlees aan een jongedame om haar dan vervolgens weer als voer te laten dienen voor zeemeerminnen (het verhaal van Mana).

De serie neemt ook rustig de tijd om de verhalen te vertellen, sommige verhalen worden uitgesmeerd over een aantal afleveringen en dat werkt eigenlijk prima. Het verlaagt dan wel de spanning een beetje maar het biedt de kans een verhaal op normale wijze te vertellen zonder concessies te doen om het ongeduldige publiek te plezieren. De verhalen spelen zich echter niet echt in chronologische volgorde af en dat werkt een beetje in het nadeel van de serie. Er wordt gesprongen tussen het heden en het verleden en het geeft het geheel een wat episodisch karakter. De zoektocht naar een normale dood voor Yuta blijft dan wel de rode draad in de serie maar om nou te spreken van één verhaal, nee. Sowieso wordt het episodische karakter versterkt door de onsterfelijkheid van de hoofdrolspelers en een daarbij horende handigheid dat wonden snel helen. Ondanks alle lichamelijke misère die de twee meemaken zijn er geen permanente bijverschijnselen zoals littekens te bewonderen.

Een groot deel van de verhalen richt zich vooral op mensen die geheimzinnige dingen van plan zijn met zeemeerminnenvlees (of een bijproduct) en de verhalen zijn dan ook bijna stuk voor stuk voorzien van een plottwist die met regelmaat goed gevonden genoemd kan worden. Probleem daarbij is echter wel dat je weet dat er een twist zit aan te komen en je daar op gaat zitten wachten. Een beetje het probleem wat je bij films van M. Night Shyamalan ook hebt, wetende dat je kijkt naar iets wat na een tijdje toch niet helemaal zo is als je denkt.

Al met al vond ik Mermaid Forest toch best de moeite waard , niet uitblinkend qua animatie of character designs (de monsters zijn eerder kinderachtig dan monsterlijk) maar de verhalen staan op zich als een huis.