Fullmetal Alchemist: Brotherhood

Winry Rockbell is een wees die door haar grootmoeder wordt opgevoed, haar ouders zijn overleden tijdens een verschrikkelijke oorlog waar genocide blijkbaar een geoorloofd middel was. Ze is een begnadigd auto-mail mechanicien wat erg goed van pas komt aangezien één van haar twee buurjongens dankzij wat dommiteiten een arm en een been is kwijtgeraakt die inmiddels zijn vervangen door auto-mail. De jongen in kwestie, Ed, heeft bovendien de neiging zijn neus te diep in allerlei zaken te steken en daarbij raakt zijn auto-mail met regelmaat beschadigd. Hoewel de twee eigenlijk amper normaal met elkaar kunnen omgaan heeft Winry diepe gevoelens voor Ed. Zal Ed haar gevoelens beantwoorden?

Fullmetal Alchemist Brotherhood is aan actievolle romantische kome… Wacht eens even, er klopt hier iets niet.

Klap eens in je handjes,
blij blij blij.
Of gebruik een alchemy-circle,
allebei!

Eduard en Alphonse Elric zijn twee jonge alchemisten op zoek naar een mogelijkheid om hun originele lichamen terug te krijgen. Een alchemie-experiment om hun overleden moeder weer onder de levenden te krijgen is in hun lagere schooltijd gruwelijk misgegaan, Ed verloor zijn linkerbeen en Al zijn hele lichaam. Dankzij kordaat optreden van Ed wist hij echter Al’s ziel in een harnas te transporteren, dit echter wel ten koste van zijn rechterarm. Ed is sindsdien in staat om de normale manier van een alchemie te omzeilen en zonder een ‘cirkel’ zaken te kunnen transformeren. Nou ja, zonder cirkel, hij voltooit de cirkel door in zijn handen te klappen waarbij zijn lichaam feitelijk verder alles in huis heeft om alchemie te kunnen uitvoeren. Om hun doel te bereiken zijn de twee op zoek naar een zogenaamde ‘Philosopher’s Stone’, een handig artefact wat het mogelijk moet maken de normale wetten der alchemie te omzeilen. Tijdens hun zoektocht stuiten ze echter op een aantal zaken die hun kijk op de wereld aardig verandert en mogelijk bijzonder grote gevolgen heeft voor het voortbestaan van de wereld. Een groep homunculi onder leiding van ene Father (die verdacht veel wegheeft van de vader van de gebroeders Elric) heeft hele andere plannen.

Ik hou de samenvatting expres even wat summier, er gebeurt uiteraard veel (en veel) meer. In onderstaand stuk is een beetje voorkennis wel vereist, aangezien ik wat namen noem en dergelijke.

Fullmetal Alchemist: Brotherhood (hierna FMA BH) is geen (echte) remake of herinterpretatie van Fullmetal Alchemist maar een wat getrouwere depictie van de manga. Waar de eerste serie op een gegeven moment afweek van de manga volgt Brotherhood deze bijna geheel nauwkeurig. Er bestaat echter wel een overlap tussen deze serie en de eerste versie, bij Brotherhood is ervoor gekozen de overlap zo snel mogelijk er doorheen te jassen waardoor sommige gebeurtenissen wat aan impact verliezen (de dood van Hughes, het verhaal van Nina) ten opzichte van de eerste serie. Het is een opmerkelijke keuze maar aan de andere kant wel de juiste. Waar kijkers van de eerste serie het allemaal wat vlot vinden gaan is het voor nieuwe kijkers volgens mij prima te doen. Helaas is de balans tussen drama en humor soms een beetje zoek in het begin, er zit mij wat te veel meligheid in (die overigens ook wel in de manga zit).

Zodra het ‘nieuwe’ materiaal wordt bereikt gaat de knop echter net zo snel weer om en de achtbaanrit die volgt is voortreffelijk en met tijd en wijlen zelfs adembenemend. Laten we echter voorop stellen dat het idee van het hele verhaal als je er goed over nadenkt nergens op slaat (binnen de context van de serie). Hohenheim wist blijkbaar al jaren wat Father van plan was en zijn prachtige oplossing hiervoor was het verstoppen van Philosopher’s Stones, wachtende op hetgeen wat komen gaat. In plaats van actie ondernemen om te voorkomen dat het hele plan van Father ooit plaats zal vinden kiest hij dus deze route. Bugger no sense. Fijn idee dat iemand met zoveel macht (in de zin van alchemie) een dergelijk plan verzint met zoveel risico, want in zijn eentje was het verder allemaal nooit gelukt. Niet dat Father’s plan maar enige logica kent, maar hey, het is fantasy, dan kan dat.

Hohenheim’s uitvoering van zijn plan is natuurlijk een Crowning Moment of Awesome maar daar zijn er wel meer van in deze vierenzestig afleveringen tellende anime. Van Ed’s knokpartij met Selim tot Scar/Greed’s gevecht met King Bradley, van Major Armstrong’s gevecht met Sloth tot de aardbevingbestendigheid van Winry. Ok, die laatste was niet serieus maar FMA BH zit vol mooie momenten, heerlijke gevechten en dito dialogen in overvloed.

Valt er nog wat te klagen over deze serie? Ja. De manier waarop de homonculi aan hun eind komen is soms wat te cheesy, bijna allemaal krijgen een moment waarop ze hun menselijkheid (of zelfs iets van berouw) mogen tonen. Laat de bad guys gewoon bad guys blijven, die tragische momenten had ik ook wel zonder gekund. Eerdere bad guys blijken opeens de goede kant te kiezen en dat is ook ergens wat misselijkmakend. Is er een echt een goede reden dat Kimbley Father (Selim meer natuurlijk) gaat tegenwerken? Verder is het happy end een beetje… meh. Ik ben op zich voorstander van een afgerond verhaal maar de notie dat Winry en Ed kindjes gaan krijgen, Scar goede dingen gaat doen, ‘lil Selim opgroeit als een echt kind en Roy zijn zicht weer terug heeft had voor mij net niet gehoeven. Natuurlijk, het leven gaat verder maar voor mij hadden ze dit echt achterwege mogen laten. Sterker nog, wat is nu de prijs die sommigen hebben moeten betalen? Roy’s zicht wat weer terug keert is een cop-out, Scar had het eigenlijk niet mogen overleven en Winry [censuur]. Wellicht ronden ze het in de film die komen gaat nog fatsoenlijk af, waarbij Scar de ogen van Roy om zeep helpt terwijl Roy Scar’s hoofd eraf brandt en Winry [censuur].

De animatie in de serie is overigens redelijk goed, hier was duidelijk wat meer budget voorhanden dan een groot deel van het overige aanbod qua anime. De geheel niet onaardige beelden worden bovendien ondersteund door een eveneens geheel niet onaardige soundtrack. De combinatie van beiden wist zo af en toe heel goed de spanning over te brengen. Normaal meld ik eigenlijk alleen maar iets over een soundtrack wanneer die mij niet aanstaat maar in dit geval viel het me gewoon positief op.

Mijn oordeel: . Punt kwijt voor het verlies van wat impact door het vlotte begin en het veel te zoete eind.