Kou Ichinomiya is een zoon van een succesvol zakenman die al van kinds af aan door zijn vader is geïnstrueerd nooit bij iemand in het krijt te staan. Wanneer hij op een dag door een stel onverlaten van zijn broek wordt ontdaan schiet een jongedame hem te hulp. Hij wil zijn ‘schuld’ bij haar inlossen en vraagt haar ‘prijs’. Ze wil dat hij haar geliefde wordt en meneer stemt toe. Nino blijkt onder een brug te wonen en beweert van Venus te komen. Kou betrekt een ‘woning’ onder de brug en ontmoet aldaar een keur aan andere bewoners van het gebied. Van een man in een kappa-pak tot een als non verklede voormalig militair, van met metalen helmen/maskers uitgedoste kinderen tot een klein meisje met een nogal opvliegend karakter. Zal Kou het leven onder de brug (opgegroeid in een heel ander milieu) aankunnen?
Arakawa under the Bridge is een product uit de stal van Shaft, wat praktisch automatisch betekent dat het een nogal bizarre aangelegenheid is. Deze serie is daar geen uitzondering op, maar de vraag is of deze met unieke personages en stortvloed aan grappen doorspekte anime wel zo geslaagd is. Ik vond van niet eigenlijk, niet slecht 
maar ook zeker niet goed. De humor is redelijk oppervlakkig en soms wel erg simplistisch. Gimmicks kun je maar tot op zekere hoogte herhalen en het maakt het allemaal wel erg voorspelbaar bij tijd en wijle.
Iets van een rode draad zit er eigenlijk maar amper in en… boem… crash… dat is wat ik hier toch echt mis. Ik weet dat deze serie bedoeld is als gag-humor anime maar er valt zoveel meer te halen uit de interactie tussen Kou en Nino, het is gewoon bijzonder spijtig dat er zo weinig mee gedaan wordt. Nino is in mijn ogen het meeste interessante personage in deze serie maar behoudens haar nogal vreemde kijk op zaken en laidback gedrag zien we maar weinig van haar persoonlijkheid. Dat hele ‘ik kom van Venus’ verhaal lijkt me toch een prima uitgangspunt om een vermakelijk verhaal te bouwen maar na de eerste paar afleveringen verdwijnt Nino een beetje naar de achtergrond en lijkt de serie zich meer te gaan richten op Kou en zijn kennismaking met het leven om en rond de brug.
En het leven om en rond de brug is gelardeerd met een verzameling personages die bedoeld zijn als ‘quirky’ maar meestal gewoon weirdo’s zijn die op een (paar) gimmick(s) zijn gebaseerd. Uiteraard, het is komedie, maar het gebrek aan diepgang en de al eerder genoemde voorspelbaarheid geeft de meeste personages net zo veel persoonlijkheid als een toevallige passant. Er zijn echter wel momenten waarop ze een poging doen de rare lui een gezicht te geven en dan merk toch wel dat het een stuk kijkbaarder wordt. Neem als voorbeeld het moment dat een normaal uitziend figuur de verblijfplaats van de rockster (bijna letterlijk dus, dit was met voorbedachte rade) binnengaat, het geeft de weirdo ietsje meer leven mee, het is onder dat absurde masker gewoon een normale jongen. Het is maar een miniem detail maar het werkte wel. Dat ze dat moment weer om zeep helpen door Kou heel naïef te laten doen door hem in paniek te laten raken alsof de normale jongen een inbreker zou zijn was meteen weer een slecht stuk humor trouwens, Kou mag dan wel een beetje apart zijn, een idioot is het ook weer niet.
Qua animatie viel het me ook wat tegen, weinig speelsheid te ontdekken en eigenlijk wat vlakjes. Het budget zal wel laag zijn geweest vermoed ik zo.
In de laatste aflevering werd nog medegedeeld dat er een tweede seizoen gaat komen en die zal ik ook wel gaan kijken, maar als het hierbij was gebleven had ik daar zeker vrede mee gehad. Stiekem heb ik gewoon wat meer verwachtingen van Shaft, want Bakemonogatari Ja Nai.
(2 votes, average: 3.00 out of 5)
Loading ...
(4.86 out of 5)