Angel Beats

Yuzuru Otonashi is dood. Aangekomen in het hiernamaals ontmoet hij een jongedame (Yuri Nakamura) die hem vertelt dat hij dood is en vraagt hem zich aan te sluiten bij haar groepje mede-doden die strijden tegen ‘Tenshi’, een lieflijk uitziende jongedame die volgens hen the big bad is. Want blijkbaar als je dood bent en je gedraagt je als een model-dode ga je nog doder. Otonashi is zich niet helemaal bewust wie of wat hij is (geheugenverlies) en sluit zich inderdaad aan bij het groepje van Yuri. Samen strijden ze tegen het kwaad wat Tenshi moet voorstellen maar Otonashi ontdekt gaandeweg dat de strijd die ze strijden niet helemaal gebaseerd is op een interpretatieverschil. Het tussenportaal waar ze verblijven (dat hiernamaals dus) heeft een reden en de rol die Tenshi daarin speelt blijkt heel anders te zijn dan Yuri dacht.

Na de eerste paar afleveringen vond ik Angel Beats een amusante komedie met een vreemde setting (Tenshi is kaichou, ffs), maar op het moment dat duidelijk werd waarom de mensen daar zijn en wat er allemaal gebeurt kreeg ik er meer en meer waardering voor. Ik was na de eerste aflevering niet echt overtuigd van de serie maar dankzij de wat aparte humor en de lichte Haruhi ondertoon (Yuri is op sommige momenten net Haruhi) ben ik blijven hangen. Als dan ook nog blijkt dat het verhaal wat ten grondslag ligt aan de anime gewoon goed is ben ik om. Sterker nog, ik ben fan.

Nu even wat spoilers, als je de serie nog niet hebt gezien en je bent gevoelig voor spoilers raad ik je aan dit niet te lezen. Of gewoon weer heel snel te vergeten.

Ik vond het een sterk staaltje toen bleek dat dat dit hiernamaals is bedoeld om mensen die niet bepaald op fortuinlijke wijze hun jeugd afgekapt zagen worden een kans te geven iets van die jeugd in te halen. Geen gedoe met ‘redemption’, nee, een vredig stuk ‘leven’ waar de overledenen een deel van hun jeugd op normale manier kunnen afsluiten. ‘Doder’ gaan was eigenlijk niets meer of minder dan innerlijke vrede vinden. De beweegredenen van Tenshi voor haar gedrag (ze wil mensen helpen met overgaan) waren dan ook eigenlijk nobel en Yuri ziet op het laatst haar fout dan ook in. Haar strijd was echter ook ergens onderdeel van de rust vinden die nodig was om over te gaan.

Angel Beats mag dan wel een humorvolle aanpak hebben, wanneer we leren wat er zich allemaal afspeelde voordat men daar kwam raakt het de kijker wel. Tenminste, in mijn geval dan.

Otonashi is de eerste die door krijgt waar Tenshi mee bezig is en hij besluit haar te helpen Op het eind wordt bovendien duidelijk dat de twee een veel diepere band hebben en het moment waarop Otonashi noodgedwongen afscheid moet nemen van Tenshi is een gevoelig en mooi moment. Waarom daarop een shot volgde waar Otonashi Tenshi weer ontmoet in het ‘echte leven’ is me eerlijk gezegd een raadsel, reïncarnatie? Het geeft daarentegen wel wat voldoening, niet dat er amoreuze omstandigheden waren tussen de twee maar…

Vreemd is dat, een serie die een rockband (Girls Dead Monster) inzet als afleidingsmaneouvre voor een actie waarbij het groepje rebellen van Yuri voedselbonnen probeert te bemachtigen, mensen om de haverklap om zeep helpt die vervolgens wat later gewoon weer op staan en een groot deel van het hiernamaals bevolkt laat worden door NPC’s^[1] presteerde het dus om me ergens te laten geven om een paar van de personages. Want hoe kazig de laatste aflevering ook was op momenten, het afscheid nemen was gewoon mooi en stiekem was er ook iets met een brok in mijn keel.

Even terugkomend op Girls Dead Monster, ik kan me geen serie heugen waarbij een muzikaal optreden er zo goed en dynamisch uitzag. Geen brakke statische beelden waarbij zogenaamd enthousiast gespeeld werd dit keer maar flitsende animatie die bovendien ook nog eens op de maat leek te zijn. Het is ook wel eens verfrissend iemand te zien drummen op het zelfde tempo als de muziek. Sowieso was in het algemeen de animatie niet om over te klagen. Het verhaal van de eerste lead-zangeres van Girls Dead Monster (in de serie in ieder geval) was trouwens één van de eerste momenten waarbij gehint werd naar de ware aard van het hiernamaals. De vredige manier waarop ze overging na het zingen van haar eigen liedje straalde vrede uit. Het was mooi geweest. Yuri doet hard haar best dit (nog) niet in te zien.

Niet alles aan deze serie vond ik goed trouwens, er zitten bijvoorbeeld wat personages in die me eerder irriteerden dan vermaakten, zoals bijvoorbeeld de tweede leadzangeres van Girls Dead Monster. Het computergestuurde veranderen van NPC’s in een soort van rookmonsters was een beetje vergezocht en paste wat mij betreft niet helemaal maar het was wel een aanloop naar de wat emotionele finale. Het impliceert echter dat dit hiernamaals valt te manipuleren met computers, wat ergens een beetje een vreemd idee is.

Al met al was ik aangenaam verrast door deze serie, het heeft in ieder geval een grote kans hoog in mijn top 10 van dit jaar te eindigen.