Ode to Kirihito

Gij Kirihito, o dappere held.
Strijdend tegen het onrecht wat je werd aangedaan.
Strijdend tegen de ziekte die je overkwam.

Gij Kirihito, o dappere held.
Je grote liefde achterlatend, zoekend naar het medicijn.
Haar vader in het complot achter je teloorgang.

Gij Kirihito, o beestachtig mens.
Langzaam veranderend in een monster.
Langzaam dooft je vuur.

Gij Kirihito, o vreemde man.
Een freak hielp je weer op je pad.
Je vuur wakkerde weer aan.

Gij Kirihito, o dappere man.
Je vond de oorzaak van de ziekte.
Maar voor jou was het te laat.

Dichten is mijn ding niet en voor de mensen die zich afvragen waarom ik het deed, kijk maar naar de titel van deze manga van Osamu Tezuka. Nu even in normale vorm een samenvatting:

Kirihito is een jonge begenadigd arts die onderzoekt doet naar een zeldzame ziekte waarbij mensen langzaam aan uiterlijke kenmerken krijgen van een beest. Niet alleen dat, de dood ligt om een hoekje te loeren en deze is niet erg prettig (is de dood dat ooit?). Hij besluit op onderzoek uit te gaan naar een klein dorpje maar raakt daar verstrikt in een complot met daarachter het hoofd van het ziekenhuis waar hij werkzaam was. Hij weet te ontkomen en zwerft de hele wereld op, deels op de vlucht voor allerlei figuren die om verschillende redenen achter hem aanzetten en deels op zoek naar de oorzaak van de ziekte. Het hoofd van het ziekenhuis heeft zo zijn eigen theorieën over de ziekte die haaks staan tegenover de theorieën van Kirihito en een belangrijke positie binnen de medische wereld is wat hem aangaat belangrijker dan het leven van Kirihito. Langzamerhand komt de bittere waarheid echter bovendrijven en karma is nog steeds een bitch.

Dit was het eerste werkje van Osamu Tezuka wat ik las en laat ik meteen beginnen met te zeggen/schrijven dat ik niet zo’n groot fan ben van zijn tekenstijl in dit boek. Ik weet dat Tezuka een hele grote invloed is geweest in de mangawereld maar dat hoeft niet te betekenen dat je zijn werk zonder hoeft te verheerlijken. Niet dat ik dit boek niet waardeer trouwens want qua verhaal kan ik Ode to Kirihito zeker wel aanprijzen.

Het is een redelijk duister verhaal met een weinig origineel concept. Hoewel de mensen die lijden aan de vreemde ziekte langzaam aan veranderen in beesten qua uiterlijk zijn de echter beesten natuurlijk een groot aantal mensen die in dit boek behoorlijk verdorven zijn. Niet alleen het egocentrische hoofd van het ziekenhuis is verdorven, Kirihito treft tijdens zijn zwerftochten legio mensen die onder die categorie geclassificeerd kunnen worden. Van een mild sadistisch ingestelde rijkaard die er plezier aan beleeft ‘freaks’ als vermaak te gebruiken tot een vrouw die de ziekelijke afwijking heeft het bed te willen delen met ‘freaks’ (met een redelijk onplezierig naspel voor de ‘freaks’), van een collega van Kirihito die niet in staat is om zijn libido te bedwingen tot de dorpelingen die mensen die aan de ziekte lijden bekogelen met stenen. Het is een concept wat dan wel prima werkt, erg origineel is het niet.

Nog even terugkomend op de collega van Kirihito die zijn libido niet kan bedwingen, ik doel hier op verkrachting, een gebeurtenis die in dit verhaal met regelmaat voorkomt. Vrouwen komen er maar weinig genadig van af in dit boek en nu kan ik mooi een bruggetje bouwen naar temporisatie want naar mijn mening springt het verhaal soms nogal van de hak op de tak. Vrouw loopt ergens, uit het niets komt een viezerik aanzetten, verkracht haar, brengt haar om zeep en hop, verdwijnt na een korte achtervolging door Kirihito. Het komt bijna uit het niets en de opvolging op de scène ervoor is wat houterig. Er zitten wel meer momenten in dat ik niet zo heel erg feeling had met het tempo, soms zelfs tot op een hoogte dat ik het idee kreeg dat er stukken misten. Overigens was dat ook weer niet zo heel erg storend want het verhaal weet wel gewoon te boeien en het leest op zich als een trein, een trein die stations lijkt over te slaan echter.

Qua illustraties is het een beetje tweeledig. Zoals ik al aangaf ben ik niet zo’n fan van Tezuka’s tekenstijl in dit boek en dat is dan vooral qua personages. Rare nekken, rare gezichten, soms leidt het een beetje af van de over het algemeen in mijn ogen mooie hoeken en andere beelden. Zo af en toe weet Tezuka er hele mooie panels uit te slepen die heel goed het gevoel van het verhaal weten weer te geven.

Ik vond Ode to Kirithito een goede manga, een goed maar weinig origineel verhaal met een keur aan interessante personages die de grens tussen goed en kwaad opzoeken en lekker in dat grijze gebied blijven. Zelfs de ‘held’ Kirihito is niet helemaal zuiver maar daar zou je wanhoop zonder al te veel fantasie als dader voor aan kunnen wijzen. Tevens een manga die goed aantoont dat dit medium echt niet alleen voor kinderen is.