Strawberry Panic

Recept voor ‘Strawberry Panic‘ (ongelimiteerd aantal personen):

Ingrediënten:

Een drietal scholen op één groot landgoed
Een jongedame
Een étoile
Wat lesbiennes
Geen mannen/jongens
Een paar lesbiennes
Een pallet bitches
Een klein beetje moe (niet moe als in geen energie hebben)
Nog meer lesbiennes
Een vleugje drama

Bereidingswijze:

Plaats de jongedame over naar één van de drie school scholen en laat haar in aanraking komen met de étoile (die de drie scholen representeert). Zorg er voor dat de jongedame compleet in katzwijm valt en laat de étoile vervolgens het restant van de serie spelen met de gevoelens van de jongedame en net op het moment dat de jongedame op het punt staat over haar heen te zijn haar schaken om samen weg te vluchten. In de tussentijd laat je de lesbische roommate van de jongedame steeds buiten de boot vallen. Doe dit wel op een manier waarop de jongedame zich compleet onbewust lijkt van de gevoelens van het lonkende meisje waar ze af en toe bij in bed kruipt.

Serveren:

Serveer Strawberry Panic met een groot aantal lesbiennes die elkaar van de troon proberen te stoten (bijna letterlijk, als het aankomt op de étoile-verkiezingen). Gebruik hier bij voorkeur wat bitches bij.

Het resultaat:

Een bij tijd en wijlen slaapverwekkende vertoning die overkomt als een parodie.

Ik zat me soms serieus af te vragen waarom iedereen zo verschrikkelijk serieus is. De serie is gelardeerd met aardige stukken drama, maar er zitten ook aardig wat momenten in waarbij ik de neiging had ‘oh, get real!’ te roepen richting het scherm. Iets wat overigens niet helpt, anders was Orihime^[1] al lang van het beeldscherm verdwenen. Het drama ligt er zo dik bovenop de hele tijd, er is amper plek voor subtiliteiten. Niet dat het drama altijd slecht is overigens (wat ik zojuist al zei ook), zo heeft mevrouw de étoile wel een interessant verhaal te vertellen. Er waren eigenlijk twee étoiles maar één daarvan is overleden en het overgebleven exemplaar heeft daar een trauma aan opgelopen. Wat wel blijkt als ze de jongedame uitnodigt voor een onderonsje in een stulpje ergens in een bos. Wat een leuk samenzijn had moeten wezen (en waarover Yuri fans stiekem aan het fantaseren waren) loopt uit op een onvervalst portie drama als étoile-sama haar ware kleuren toont. Nou ja, ware kleuren, op dat moment dan, de étoile van voor de dood van de andere étoile (het is bijzonder handig als je geen namen in een bespreking gebruikt niet?) was een vrolijk kind, dit hier was een wrak. Past perfect bij de zwarte kledij die ze doorgaans draagt overigens. Tijd voor de jongedame dat vreselijke wicht wat étoile-sama eigenlijk is voor eens en altijd te vergeten zou je denken.

De jongedame (vooruit, een naam: Nagisa Aoi) vond ik ook niet echt een personage die mij lag. Het is bijzonder lastig voor een serie mij te bekoren als de hoofdpersonages me niet echt liggen en Strawberry Panic had daar ook wel iets onder te lijden. Niet dat de hele serie alleen maar draaide om Nagisa en étoile-sama trouwens, er waren nog wel wat meer lesbiennes die de show probeerden te stelen. Zoals de tomboy-achtige amazone Amane Ootori, een populaire dame die alleen al door aanwezig te zijn de harten sneller doet kloppen van een grote groep meisjes (echt bizar hoe dat ging). Zij laat haar oog vallen op Hikari Konohana, een verlegen (en teer) meisje wat zingt in een koortje. Natuurlijk drentelen ze constant om elkaar heen maar nemen beiden eigenlijk niet het initiatief de labia oris^[2] van de ander te proeven. En het duurt maar en het duurt maar totdat je eigenlijk de aandacht dreigt te verliezen.

Naar het eind toe wordt alles wat interessanter, worden de bitches iets minder bitchy (na eerst het toppunt te hebben bereikt, poging tot verkrachting enzo) en lijkt er zowaar iets van verhaal in te zitten. Maar dat redt de serie in mijn ogen niet. Sowieso vond ik de setting wat merkwaardig, er komen zover ik heb kunnen ontwaren geen jongens/mannen in voor maar de producenten hebben ook goed hun best gedaan te verbergen waar het zich afspeelt en in welk jaartal. Er is amper technologie te zien (een trein en een auto, maar bijvoorbeeld geen televisie te bekennen) en van de wereld buiten het terrein zie je ook amper wat. Het is nu ook weer niet zo dat het de setting benauwend is (genoeg ruimte daar) maar het legt wel beperkingen op aan het verhaal.

Kort samengevat: een voor de moeite.