Nu eens geen verhaaltje over een anime, maar over een bezoek aan Animecon 2010 te Almelo van 22 mei j.l. Vooraf zat ik me natuurlijk half druk te maken dat het daar vol zou zitten met kinderen en ik me redelijk oud zou voelen, maar gelukkig viel dat nog wel mee. Maar enfin, beginnen bij het begin.

Rond twaalven de trein richting Almelo gepakt en ergens onderweg (na de overstap te Deventer) JJ in de trein ontmoet, mijn metgezellin van de dag. Dat was eerst even wat onwennig want Gio is niet zo’n kletskous bij mensen die hij eigenlijk niet kent (ik switch even naar de derde persoon want ik heb het natuurlijk niet over mezelf maar een alter-ego, ik ben zo sociaal als wat) maar dat veranderde in de loop van de dag gelukkig wel. Aangekomen te Almelo eerst even wat lunchen op een terras. Dom genoeg gingen we uit de zon zitten en lekker op een hoekje waar de wind toch wel wat fris aanvoelde. Het verbaasde me ergens wel wat dat er zoveel cosplayers in het centrum rondliepen, wellicht heb ik er gewoon niet genoeg lef voor maar met (soms nogal) bizarre kledij in het openbaar rond te sjokken zou me een verschrikkelijk ongemakkelijk gevoel geven. Een Totoro t-shirt is toch echt het maximum haalbare (een shirt wat toch een paar glimlachjes tevoorschijn wist te halen bij sommigen).

Na de lunch richting de mooie locatie geslenterd, moeilijk te missen, een groot spandoek maakte duidelijk wat er te doen was in het hotel en de cosplayende mensen voor de ingang waren ook wel een aardige hint. Even snel ingecheckt en het programmaboekje doorgebladerd om er achter te komen dat het wellicht een beter plan zou zijn geweest deze van te voren te hebben gezien en wellicht gewoon drie dagen heen te gaan. Niet dat er erg veel bijzonders op het programma stond maar de film Summer Wars had ik op zich best willen zien op het grote scherm. Tevens was er de zaterdagochtend een Q&A geweest met Helen McCarthy, de (mede-)auteur van de Anime Encyclopedia, daar had ik op zich best bij willen zijn.

Maar goed, tijd voor het eerste punt op de agenda, een bezoekje aan de AMV-compo. Een redelijk volle zaal waar enthousiaste fans naar door andere fans geproduceerde filmpjes te kijken waar ik me toch al vlot bedacht dat een AMV maken meer is dan het aan elkaar plakken van beelden uit diverse anime vergezeld met al dan niet bijpassend stuk muziek. Met alle respect voor de dames en heren deelnemers, de kwaliteit was over de gehele linie gezien niet echt bijzonder. Niet dat ik het beter kan maar een AMV mag wel iets van een thema of idee hebben. Gelukkig zaten er toch ook wel een paar aardige dingen tussen, zoals beelden uit Ghost in the Shell Stand Alone Complex vergezeld door het openingsthema van the A-team (ja, the S-A-C-team). Qua beelden allemaal zo bijzonder niet overigens maar het idee erachter was wel duidelijk. Het meest enthousiast (voor zover onze aanwezigheid in ieder geval) werd toch wel gereageerd op een AMV die eigenlijk geen AMV was maar een bijzonder humoristisch stukje ‘tips’ hoe je beelden kan ‘manipuleren’ zodat wat je in eerste instantie zag opeens heel anders lijkt. Bijvoorbeeld een filmpje van een jongedame die een hond over zijn buik aait is voorzien van een zwart balkje wat mee beweegt met de handbewegingen van het meisje opeens bijzonder schunnig. Bij sommige AMV’s was het meer een quiz, hoeveel anime kon je herkennen? Er staat me verder weinig bij van de AMV’s behalve dan dat de organisatie niet helemaal lekker liep, verkeerd tempo qua filmpje, lichten aan laten, etc. Maar dat mocht de pret niet deren.

Even wat drinken en een bezoekje aan de Dealer’s Room. Redelijk veel stands in een niet al te grote ruimte met toch best wel een redelijk groot aanbod qua anime, manga, t-shirts en andere meuk. Maar na twee rondjes gelopen te hebben is het toch niet zo heel erg moeilijk om met lege handen te staan. Bij de eerste de beste kast vol manga ontwaarde ik een redelijke hoeveelheid Fullmetal Alchemist en dat is toch een serie die op mijn lijstje met nog aan te schaffen manga prijkte. Onwetende ik vroeg naar de prijs want een prijssticker zat er niet op, dacht ik. Het antwoord was echter om te lachen, de prijs die achter op de manga staat in dollars betaal je ook in euro’s. Waarom zou ik haruhi’s naam € 10,49 betalen voor een manga die online voor € 5,99 inclusief verzendkosten te koop is? Zijn er echt mensen die zoveel geld neerleggen voor een manga? Nu ben ik niet vies van geld uitgeven bij dit soort dingen (World Port Tournament Rotterdam (Honkbal dus, of Yakyuu, wat u wilt) leverde me ook een honkbalknuppel en een voorraad petjes op) maar dit was me wat te gortig. Helaas telde deze prijsopbouw voor elk standje dus voor manga hoefde ik hier niet te zijn. Dus dan maar wat anders? DVD’s? Nope, ook verschrikkelijk duur. Hartstikke mooi van het grote aanbod maar met zulke prijzen verkoop je weinig ben ik bang. Iedere gek met een creditcard kan minimaal 30% goedkoper uit zijn online dus ik vraag me af waar die shops van leven. Maar ik wilde uiteraard niet met lege handen staan dus maar een Haruhi-ism sleutelhanger gekocht.

Het aanbod pvc-figuren, posters en andersoortig materiaal was trouwens ook niet gering maar bij dat soort spullen vraag ik me altijd weer af wat je er mee moet? Wat moet ik met een Winry figuur? Leuk om naar te kijken? Ik heb er maar weinig mee moet ik eerlijk zeggen, wat ook altijd wel blijkt als ik in Groningen ga shoppen en daar een bezoekje breng aan een winkeltje die vol staat met figuren en schaalmodellen. Het ziet er allemaal mooi uit maar waar zou ik die willen neerzetten? En vooral: waarom zou ik er zoveel voor neerleggen? Ik ben toch net niet Otaku genoeg om dat soort dingen te kopen denk ik, dan spendeer ik liever mijn geld aan dvd’s en manga (wat ik bij thuiskomst dan ook heb gedaan, meteen maar de eerste tien delen van de Fullmetal Alchemist manga besteld).

Enfin, weinig succes in de Dealer’s Room, op naar de Cosplay Compo. We mochten niet naar binnen met onze tassen want die zouden volgens de veiligsheidsmensjes in de weg staan bij ontruiming. Beetje vreemd idee trouwens, het zit daar vol met mensen met allerlei vreemdsoortige outfits die verre van handig zijn maar een plastic tas met een sleutelhanger erin was verboden. Tenminste, bij de eerste ingang, bij een andere ingang konden we gewoon doorlopen.

De Cosplay Compo dus. Mensen in aardige outfits die een stukje opvoeren, dat is het idee. Leuk idee, maar wederom liep de organisatie niet helemaal vlekkeloos, deels door de deelnemers zelf overigens. Bij de eerste act die we zagen moest ik toch even nadenken waar we ook alweer waren. Ja, animecon. ANIMEcon. Dus waarom Rorschach (Watchmen) een verhaal ging vertellen was me derhalve even onduidelijk. Nou ja, we zijn hier voor het plezier dus het maakt ook allemaal niet zo heel veel uit. De rest van de acts waren gevarieerd maar ik had bij eigenlijk geen enkele deelnemende act het idee dat het ‘goed’ was. Middelmatige zangeresjes, een stand-up comédienne die zo grappig niet was, een toneelstukje waar de inhoud me compleet ontging, nee, dit was het niet helemaal voor mij. Er zat eigenlijk te weinig structuur in, te weinig vuur ook, middelmatigheid in af en toe leuke kledij, zo zou ik het ongeveer samenvatten. Want ik moet stiekem toegeven, als vrouwen er bij liepen als maids zou de wereld er een stuk mooier uitzien. Het meest vermakelijke aan het geheel waren misschien nog wel de steeds wisselende t-shirts van de ‘presentator’, wat toch wel genoeg zegt. De winnaars werden vlak na afloop bekend gemaakt, waarbij de eerste prijs ging naar het toneelstukje met de mij onbekende inhoud. Na afloop van prijsuitreiking ging iedereen een frisse neus halen buiten en was er ook wat tijd om foto’s te maken van de dames en heren cosplayers.

JJ en ik gingen maar eens een biertje nuttigen op het terras alwaar we mooi uitzicht hadden op alles en iedereen. Darth Vader liep rond, Pedobear, maar bij meer dan helft van de cosplayers wist ik simpel gezegd niet wie of wat ze moesten voorstellen. Tijd voor nog een biertje, en nog één. Veel meer hebben we niet echt gedaan die dag. We zijn nog even wezen loeren in een zaaltje waar je goudvissen kon ‘scoopen’ maar de voorraad goudvissen was op en voor de rest was daar ook weer niet zo gek veel te doen. Nog even een paar minuten blijven hangen bij een wandje waar wat mensen hun creativiteit op kwijt konden en een bezoekje aan een riant gevulde bibliotheek. Lijkt me ook wel wat, een lekkere hangruimte in huis vol manga en een flink flatscreentje met een aardige kast dvd’s. Toch maar eens die staatsloterij winnen.

Weer richting terras, wat biertjes drinken (vooral niet eten), wat mijmeren over anime, koetjes, kalfjes, dat het rustig was, dat er weinig kids waren (hoewel het gegil van de dames wat ik hoorde bij een concert van Hitt toen ik voor een toiletbezoek langs de zaal liep me anders deed vermoeden) en aan het eind van de dag weer richting station lopen. Altijd een uitdaging met wat biertjes achter de kiezen.

Al met al een gezellige dag, leuk gezelschap maar van de con had ik op zich ietsje meer verwacht. Misschien in het vervolg wat langer heen (meer dagen wellicht) en wat meer dingen doen. Voor herhaling vatbaar wat mij betreft, misschien doe ik volgende keer zelfs mijn FMA zweetbandje om, om maar wat wilds te noemen. En neem ik een betere camera mee. Eentje die mijn trilhanden compenseert.

Wat foto’s: