Ernstig gekwetste mensen hebben de mogelijkheid om twaalf uur ‘s nachts op een website de naam van hun kwelgeest in te geven waarna er een contract wordt gesloten met een lieftallige jongedame die er vervolgens zorg voor draagt dat de kwelgeest in de hel terecht komt. Het contract houdt echter in dat de gekwetste na zijn of haar dood ook in de hel mag vertoeven. Tenminste, het wordt een keer of zevenenvijftig verteld dat ‘curses come home to roost’ dus er zal wel ergens een kern van waarheid in zitten[1]. Een razende reporter (die we eigenlijk amper productief zien doen) en zijn dochter komen echter op het spoor van Hell Girl (de lieftallige jongedame) en proberen zoveel mogelijk te voorkomen dat mensen het contract bezegelen. Hierbij worden ze geholpen door de ‘visioenen’ van Tsugumi (de dochter) die op één of andere manier een band heeft met Hell Girl (aka Enma Ai). De oorzaak van die band ligt in het verleden en is onderdeel van het kleine beetje rode draad wat de serie heeft.
Want Jigoku Shoujo is (vooral in het begin) een bijzonder episodische anime met erg weinig ontwikkeling. Mens is kwaad op of gekwetst door een ander mens, tikt zijn of haar naam in op de website (hoe werkt dat met tijdzones?)[2], Enma daagt op, arm zieltje twijfelt nog even want een verblijf in de hel klinkt zo aanlokkelijk nog niet, arm zieltje sluit het contract (door een touwtje om de nek van een stropop te trekken), Enma en haar volgelingen doen wat nare dingen met het slachtoffer en Enma dumpt deze vervolgens in de hel (een vreedzaam boottochtje). Na een paar afleveringen vroeg ik me af hoeveel rek er in het verhaal zat want zesentwintig afleveringen van dit (en bovendien zijn er nog twee seizoenen) zag ik niet zo zitten. Op zich was het niet zo vervelend om al die wanhopige mensen en hun ‘wraak’ te zien maar echt veel variatie zat hier nou ook weer niet in. Dat terwijl er genoeg voer is voor veel meer verhaal.
De introductie van Tsugumi en haar vader was dan ook hoognodig, de manier waarop de band vervolgens tot het eind ‘spannend’ wordt gehouden is wat van mindere schoonheid en je kunt enkele kanttekeningen plaatsen bij de uitwerking ervan. Vanaf het begin vraag je je eigenlijk al af wie Ai Enma eigenlijk is en het antwoord daarop is wellicht boeiend maar de openingen die het biedt voor een wijder verhaal worden niet benut. Wellicht dat daar sprake van is in latere seizoenen maar de ‘openbaring’ komt in dit eerste seizoen simpelweg te laat om er nog wat mee te doen. Persoonlijk zou ik bijvoorbeeld wel willen weten of er sprake was van een dergelijk systeem voor Ai Enma (uiteraard niet via een website of per brief) maar vooral waarom. Waarom bestaat er de mogelijkheid mensen naar de hel te sturen, wat is de mythologische basis hiervan? Hoe ziet de hel er precies uit (het enige wat we nu zien is de poort naar)?
De animatie is prima al worden sommige stukken animatie wel erg vaak herhaald. Uiteraard een handige manier om kosten te besparen en het waren maar korte stukjes maar een klein beetje meer variatie hierin had geen kwaad gekund. Op zich zitten er ook aardig wat statische delen in trouwens, wat hint naar een slinkend budget, maar dat is iets waar wel meer anime last van hebben.
Al met al zou ik Jigoku Shoujo een redelijke anime noemen, het biedt op zich een interessant verhaal maar er wordt mijn inziens net wat te weinig mee gedaan. 
(2 votes, average: 4.50 out of 5)
Loading ...
