Baka to Test to Shokanjuu

Akihisa Yoshii is een idioot die dankzij zijn verbluffend slechte resultaten terecht komt in klas F van zijn school. Een hele vreemde school overigens, een school waar klassen elkaar kunnen uitdagen van een soort gevecht in Virtual Reality waarbij avatars van de leerlingen elkaar bestrijden met als ‘wapen’ de behaalde cijfers op tests. Gelukkig voor klas F hebben ze een geducht wapen in huis; Mizuki Himeji. Een jongedame die qua scores eigenlijk thuishoort in klas A maar wegens gezondheidsredenen het examenlokaal moest verlaten wat resulteerde in een automatische 0. Himeji heeft overigens een oogje op Yoshii, die haar hielp tijdens haar ‘ziekte’. Ze is echter niet de enige, ook de nogal vurige Minami Shimada ziet hem wel zitten. Ze toont haar affectie op een nogal lichamelijk wijze, en dan doel ik niet op liefkozingen. Himeji en Minami hebben overigens niet alleen concurrentie van elkaar, ook de goed geproportioneerde zus van Yoshii (!) lijkt interesse te hebben in hem, al kan dat ook een psychologisch spelletje zijn. Love-triangles aside, zal klas F in staat zijn hogere klassen te verslaan tijdens de ‘gevechten’? Zal klas F bewijzen dat testscores niet alles zeggen?

Ik moet zeggen dat ik na de eerste aflevering zo mijn twijfels had over deze serie en mochten ze op die voet zijn doorgegaan was ik vast niet heel ver gekomen hiermee. Maar na aflevering één verandert de toon van de serie niet zozeer maar wel de inhoud. De gevechten tussen de klassen zijn eigenlijk maar bijzaak in het verhaal, zover er al verhaal is. Het is vooral een comedy over helemaal niets. Domme situaties, domme grappen, gimmicks, domme dialogen, dat is wat Baka to Test to Shokanjuu zo ongeveer te bieden heeft. Nu klinkt dat negatiever dan ik het bedoel eigenlijk want op één of andere manier klikte deze serie voor mij wel gewoon. Het zit tjokvol clichés en gimmicks maar de humor lag me wel. Wellicht was het de wat speelse manier van animatie (rare achtergronden, personages die nimmer wat zeggen komen als silhouet in beeld) of toch gewoon de lichtelijk juveniele humor? Want juveniel is de humor (en de gimmicks) stiekem best wel.

Een niet gering aantal grappen gaan bijvoorbeeld over het personage Kouta “Muttsurini” Tsuchiya die op elke mogelijke manier een foto probeert te maken van damesondergoed en zich daarvoor in redelijk rare posities weet te wurmen, tot bloedens aan toe. Dat is toch wel een goed voorbeeld van juveniele humor. Maar ik kon het niet laten hardop te lachen toen meneer zo driftig was een goede hoek te vinden dat hij zichzelf in brand kreeg (wrijving hè) om zich vervolgens te blussen met het bloed wat uit zijn neus spoot (zie foto’s). Bloedverlies is zo ongeveer dagelijkse gebeurtenis van Muttsurini, zelfs fantaseren kan er toe leiden, lastig voor iemand wiens meest passende omschrijving wellicht ‘vuns’ zou zijn.

Yoshii heeft zo nu en dan ook een behoorlijke bloedneus en dat verklaart wellicht waarom die gozer zo ongelofelijk dom is. Ik doel niet eens op zijn resultaten op school maar meer dat meneer totaal blind is voor de interesse van Himeji, constant opmerkingen maakt waarbij Minami hem weer in de kreukels legt (wat wellicht op een wat meer masochistische kant wijst) en hij zijn pik achterna loopt die richting een mannelijk klasgenootje wijst. Een klasgenootje met vrouwelijke trekjes dan weliswaar, maar dan nog. Overigens laat de serie redelijk in het midden wat het geslacht van het klasgenootje is, naar eigen zeggen is het een jongetje, maar hij draagt wel een badpak en heeft een eigen kleedkamer in een badhuis.

De humor is heerlijk situationeel en met enige regelmaat zitten er visuele grapjes in de achtergrond verwerkt, waar een nogal merkwaardige fontein wellicht wel het beste voorbeeld van is. Het zijn die kleine dingen die in mijn ogen de serie bijzonder geslaagd maken, qua ‘verhaal’ stelt het allemaal weinig voor. Wie een humoristische doch kritische kijk op het Japanse onderwijssysteem verwacht hoeft hier niet te kijken, want die zit hier gewoon eigenlijk niet in. Hoewel de basis van het verhaal ruimte biedt voor aardig wat ideeën wordt er niet zo gek veel mee gedaan en het virtual reality / klas tegen klas gevecht deel kan me dan ook eerlijk gezegd gestolen worden. De serie is gewoon leuk .