Kou Ichinomiya heeft een wijze les van zijn vader geleerd: sta nooit bij iemand in het krijt. De jongeman die ooit het bedrijf van zijn vader zal overnemen ziet op een dag zijn broek van zijn kont gejat worden en ergens opgehangen aan een brug. Tijd voor een reddingsoperatie die uit de hand lijkt te lopen wanneer de balk waaraan hij zich omhoog heeft gewerkt in het water valt. Gelukkig voor hem wordt hij gered door Nino, een blondine met wie hij al in gesprek was toen hij zijn broek probeerde terug te krijgen. Maar nu staat hij dus bij haar in het krijt, tijd om haar terug te ‘betalen’ en mevrouw, die denkt van Venus te komen en onder de brug in kwestie woont, heeft maar één wens: dat hij van haar houdt. Kou is uiteraard niet zo heel erg blij met deze ontwikkeling maar gezien zijn motto heeft hij geen andere keuze.
Duidelijk een product uit de stal van Shaft, de tekenstijl, de willekeurige humor, de voice-over van Kou, het doet me allemaal erg denken aan Bakemonogatari. Geen slecht voorbeeld om te volgen overigens, maar daardoor voelt het eigenlijk ook weer niet zo heel erg origineel aan, alleen is dit een stuk lichter qua toon. De humor is gelukkig (wederom) niet van het niveau slapstick, het is eerder allemaal een beetje off-beat eigenlijk. Vreemde situaties en vreemde personages (een man in een Kappa pak bijvoorbeeld). Het heeft een eigen soort charme die wederom erg lijkt op die van Bakemonogatari. Ik hoop dat Arakawa under the Bridge in de vervolgafleveringen wat meer een eigen smoel krijgt maar Shaft een beetje kennende twijfel ik daar eigenlijk geen moment aan.
De animatie vond ik overigens een beetje tegenvallen, van deze studio had ik eerlijk gezegd net wat meer verwacht en wat me vooral opvalt is dat er veel minder gebruik wordt gemaakt van allerlei teksten in beeld dan in bijvoorbeeld Bakemonogatari en Maria Holic. Niet dat dat heel erg is, een overdosis aan pauze-momenten (niet iedereen kan snel genoeg lezen) werkt niet altijd in het voordeel.
De seiyuu die Nino doet kon me ook niet helemaal bekoren, ze klonk me eigenlijk een beetje te mannelijk, al past het ergens ook wel weer bij dit mysterieuze personage. Normaal is het ook niet iets waar ik op let overigens, het duurde bijvoorbeeld vijftien afleveringen voordat ik doorhad dat Ai Emna (Jigoku Shoujo) dezelfde seiyuu heeft als Sawako (Kimi ni Todoke) terwijl dat wel erg duidelijk was. Het zal allemaal vast wel wennen ook.
Arakawa under the Bridge heeft potentie genoeg maar moet duidelijk nog zijn eigen plekje vinden, maar vooralsnog blijf ik zeker kijken.
(7 votes, average: 4.71 out of 5)
Loading ...
