In een wereld waar een allesvernietigende oorlog heeft plaatsgevonden wil Kanata Sorami graag trompet leren spelen. Ze meldt zich aan bij het leger en wordt gestationeerd in een op het oog rustig dorpje aan de grens met No Man’s Land, een gebied waar de restanten van de oorlog nog duidelijk zichtbaar zijn. De jongedame lijkt niet bepaald gezegend te zijn met een overdosis talent maar de vier andere dames in het fort hebben hier blijkbaar weinig moeite mee (en de dorpelingen kunnen er stiekem wel om lachen). Kanata leert echter toch wel redelijk vlot hoe ze moet omgaan met een trompet, net op tijd, want er pakken zich donkere wolken boven de hemel, een nieuwe oorlog dreigt.
Sora no Woto (aka Sora no Oto, aka So・Ra・No・Wo・To) is een bijzondere mixed bag moet ik zeggen. Aan de ene kant begint het allemaal een beetje als een (niet zo heel erg bijzonder boeiende) slice of life maar gaandeweg krijgen de personages redelijk veel diepgang door hun achtergronden wat meer te belichten en de nakende oorlog is ook niet echt iets wat je in een serie als deze zou verwachten. Hoewel ik dit uitgangspunt eigenlijk best boeiend vind kon deze anime mij toch niet helemaal bekoren. Ik kan er niet helemaal mijn vinger op leggen waarom maar vooral in het begin verveelde de serie me behoorlijk. Kanata was hier mede debet aan, ik had liever een hoofdpersonage gehad met wat meer quirkyness en de eerste kennismaking met (haar collega) Kureha deed me vrezen dat dit een serie zou worden met personages die al een paar honderd keer zijn gebruikt. Toch ging het naar het eind toe wat meer boeien maar over het geheel gezien is dit niet een serie die ik op DVD zou kopen (om maar een graadmeter te noemen). Of het moet een aanbieding zijn.
Visueel valt er weinig te klagen, mooie landschappen en achtergronden gaan toch wel veelal vergezeld van redelijke vloeiende actiescènes (die er niet zo heel erg veel in zitten). De personages zijn veelal cute, liefhebbers van moe komen hier goed aan hun trekken. De karakterdesigns doen me denken aan een mengeling tussen K-ON! en Kannagi waarbij K-ON! natuurlijk helemaal voor de hand ligt gezien de link met muziek. Muziek speelt hier echter een hele andere rol dan in K-ON!. Het spelen van de trompet heeft hier zowaar een echte functie (signalen) maar loopt ook als een rode draad door het verhaal heen en kent een duidelijke resonantie bij een groot deel van de personages. De achtergronden van de personages linken ook behoorlijk aan elkaar en dat geeft het verhaal een wat doordachter concept mee wat goed werkt.
Ik had graag wat meer gezien van de wat duistere kant van het verhaal, er zijn duidelijke hints naar een wat mythologische achtergrond en de oorlog met Rome (waar ze verstaanbaar Duits praten) had ook wel iets meer gedaan mee kunnen worden. Was trouwens amusant, een wereld waarin ze in Rome blijkbaar Duits praten wat bijna niemand in Helvetia blijkbaar sprak. Duidelijk een alternatieve realiteit dit. Enfin, ondanks het wat matige begin en mede dankzij het toch wel sterke eind: 
(5 votes, average: 4.00 out of 5)
Loading ...
(4.86 out of 5)
Heb van deze serie als ik mij goed herinner 2 episodes gekeken en toen gestopt. Maar nog voor het kijken hoopte ik stiekem op een wat “duister” verhaal met het thema oorlogvoering. Maar net zoalas je zij vond ik het begin eigenlijk al niet super spannend vandaar dat ik toen ook maar niet verder ben gaan kijken. Weet nog niet presies wat het was, maar denk dat de serie mij te veel leek op een “13 in een dozijn” achtig iets.
Mieschien als ik me een keer verveel dat ik hem dan wel ga oppakken.
Ik heb me de eerste helft van de serie ook met regelmaat afgevraagd waarom ik het keek. Mooie animatie maar verder weinig inhoud. Na aflevering zes/zeven ongeveer gaat het de goede kant op.
Ik vond ‘t een fijne serie. Waarschijnlijk omdat ik er een heel nostalgisch gevoel bij kreeg en ‘t me op de 1 of andere manier deed teurg denken aan series als Natalie, Candy Candy, Remi etc. die ik keek toen ik klein was. Was een leuke tijd
Ik vond Royal Rio wel een beetje raar, maar Noel was weer geweldig.
Plus ik heb een zwak voor de trompet
Ik ben nog niet zo lang bezig met het kijken van anime-series, maar Sora no Woto is voorlopig de beste die ik gezien heb. Deze serie heeft alles waar ik van hou, en vooral niets van de dingen die een anime voor mij verpesten.
Dat er in de eerste paar afleveringen niet zo veel gebeurde stoorde me niet eens zo. Ik vond het juist prettig hoe de wereld waarin het verhaal zich afspeelde langzaam en met veel ruimte voor speculatie neer wordt gezet. Liever de mogelijkheid om dingen met fantasie in te vullen dan een universum in mijn gezicht gesmeerd krijgen. De rust waarmee Sora no Woto begon maakte aflevering 7 voor mij ook veel aangrijpender.
Er is een oorlog gaande, een oorlog die duidelijk al lang bezig is en ontelbaar veel slachtoffers heeft geëist. Voortdurend bloederige slagvelden tonen vind ik niet nodig, suggereren dat ze hebben plaatsgevonden is genoeg.
Sora no Woto heeft bij mij een gevoelige snaar geraakt. Ik weet niet of het aan de sfeer, de karakters, het verhaal of de setting lag, maar na een tijdje pikte ik elke keer dat ik Amazing Grace hoorde toch een traantje weg. Dat deze serie met K-on! vergeleken wordt vind ik niet helemaal terecht. Natuurlijk lijkt het er qua tekenstijl op, maar de inhoud van de series komt niet overeen. K-on is een luchtige comedy die nergens over gaat. Sora no Woto gaat veel dieper, heeft karakterontwikkeling, een verhaal en doet een beroep op andere emoties dan ‘LOL!’ en ‘awww, schattig :3′.
Ben ik met je eens, Sora no Woto was niet slecht, maar zeker niet super.
Ik hou zeker wel van series die rustig dingen verteld, maar Sora no Woto sprak mij persoonelijk gewoon niet zo aan.
Tip: Omdat ik las dat je nog niet zo lang bezig was met kijken van anime, en je mieschien nog wel meer serie’s zoekt in deze richting moet je zeker -Kino no Tabi- en -Mushishi- gaan kijken, dat vind ik dan persoonelijk wel weer één van de beste series die ik gekeken heb.