Nodame Cantabile Finale

Aan alles komt uiteindelijk een eind, tenminste, vanuit het oogpunt van de normale mens dan hè. Wellicht moeten we daar eens een boom over opzetten, de perceptie van tijd. Dat alles een begin en een eind moet hebben. Dingen worden geboren en gaan dood. De eindigheid van alles. Maar voordat ik doorsla in een filosofische kijk op het bestaan wil ik het graag hebben over het laatste seizoen van Nodame Cantabile: Nodame Cantabile Finale.

Terwijl Chiaki flink aan de weg timmert staat Nodame weer eens voor keuzes, belangrijke keuzes. Hoewel de liefde tussen de twee dieper gaat dan Chiaki zelf wil toegeven moeten er een paar lastige hindernissen worden genomen, hindernissen die niet noodzakelijkerwijs met derden te maken hebben ook. Chiaki reist de wereld af en Nodame ziet hun niet alledaagse relatie langzamerhand afbrokkelen. Bovendien is het pad wat Nodame wil bewandelen niet wat anderen voor haar voor ogen hebben en dat levert ook genoeg spanningen ook. Komt alles uiteindelijk nog wel goed tussen de twee?

Voor je het door hebt zit je vanaf het begin van deze elf afleveringen tellende anime weer aan de buis gekluisterd. De relatie tussen de twee is bijzonder vermakelijk gebracht en zonder dat je het wilt zit je de twee aan te moedigen nu eindelijk eens in Haruhi’s naam^[1] een normale relatie te beginnen. Maar Nodame is niet normaal, Nodame is een beetje vreemd. Één van de leukste personages van de laatste jaren uit een anime, dat dan weer wel. Je ziet ze langzaam uit elkaar groeien en keuzes maken die niet echt bevorderlijk zijn voor hun samenzijn en na drie seizoenen leef je hierin zo mee dat het ergens steekt. Ik wil eigenlijk zo min mogelijk over het einde zeggen om niet te spoilen voor beginnende kijkers maar ik kan je alvast verklappen dat het eind van de serie in mijn optiek behoorlijk onbevredigend was. Het liefst zag ik de twee voor het altaar (dit zeg ik overigens niet zomaar natuurlijk), maar hiermee verklap ik dus al hoe het allemaal niet eindigt.

Er is dit seizoen wat meer aandacht voor de andere personages en ook dat levert gewoon leuk kijkmateriaal op. Hoewel de personages eigenlijk allemaal niet zo heel bijzonder uniek zijn hebben ze net dat randje diepgang en quirkyness om ze vermakelijk te maken zonder dat het begint te vervelen. De personages maken ook allemaal een ontwikkeling door en wat dat betreft scoort de serie beter dan het eerste seizoen waar sommige personages meer een gimmick waren dan ‘echte’ personages.

Muzikaal gezien is het allemaal weer prima voor elkaar ook en als Nodame Cantabile één ding voor me zou hebben betekent is dat wel dat ik klassieke muziek beter ben gaan appreciëren. Klassieke muziek is niet stoffig, het zijn niet alleen oude(re) mensen die naar klassieke muziek luisteren, het is van iets van gisteren, vandaag en morgen. Tijdens muziekles op de middelbare school had ik er werkelijk niets mee, maar nu vind ik het heerlijk om onder genot van een stukje Beethoven een boek te lezen. Klassieke muziek heet niet voor niets klassieke muziek.

Qua animatie is het allemaal gewoon zoals de voorgaande twee seizoenen, ruim voldoende maar soms bijzonder statisch (vooral als er muziek wordt gespeeld). En mensen die piano spelen en daarbij hun hoofd flink bewegen doen dit doorgaans niet echt op de maat, maar heel erg storend kan ik dat niet noemen. Wat wil je? De serie is gewoon bijzonder vermakelijk al had ik het met een beter eind meer dan gegeven.