Kobato.

Kobato heeft een missie, een belangrijke missie. Vergezeld door een vuurspuwend knuffeldier met de naam Ioryogi heeft ze vier jaargetijden de tijd een mysterieus flesje te vullen met konpeito^[1], een soort van essentie van geheelde harten. Wanneer haar dit niet lukt zal ze nooit terecht komen op de plek waar ze wil zijn. Lichtelijk naïef maar altijd hard werkend begint ze aan haar klus, onderwijl nooit te beroerd een helpende hand toe te steken bij een plaatselijke kinderopvang (wat zich continu in zwaar water bevindt). Ze ontmoet een keur aan mensen (en andere wezens) en kent speciale gevoelens voor een andere medewerker van de kinderopvang, Kiyokazu Fujimoto. Deze speciale gevoelens zorgen er zelfs voor dat de jongedame dreigt haar missie niet te voltooien. Maar waarom heeft ze deze missie? Of beter nog: wie of wat is ze?

De antwoorden op deze vragen worden daadwerkelijk gegeven (in de laatste twee afleveringen) en hoewel er aardig naar gehint wordt gedurende de vierentwintig afleveringen van Kobato. vond ik deze toch best lichtelijk verrassend en op wat kleine details (hint: leeftijdsverschillen) na ook nog eens behoorlijk goed uitgewerkt. Ik zal niet vertellen wat de antwoorden zijn want ik vermoed dat wanneer je het op voorhand al weet de anime een beetje langdradig en saai zal zijn. De serie begint gewoon vrolijk met Kobato die mensen probeert te helpen een klein stukje geluk te vinden maar gaat al gauw over op een verhaal over het reilen en het zeilen van de kinderopvang. Geeft niets, er zitten aardige momenten in en uiteindelijk blijkt die kinderopvang toch best essentieel voor het verhaal. Soms vraag je je echter wel af waar Kobato de konpeito dan toch vandaan haalt maar aan de andere kant valt het ook wel weer te prijzen dat de serie niet de gemakkelijke weg bewandelt van ‘het gekwelde hart van de week’.

Waar ik echter graag wat meer van had gezien was de achtergrond van niet alleen Kobato, maar ook van de Ioryogi en wat merkwaardige dieren die een connectie hebben met de immer vrolijke knuffel. Neem een beer die al zijn tijd lijkt te besteden aan het maken van Baumkuchen. Wat is zijn verhaal? Er wordt met enige regelmaat gehint naar een behoorlijk interessante achtergrond maar ergens wordt daar schandalig weinig mee gedaan. Liever had ik wat traag voortkabbelende afleveringen ingewisseld voor een kijkje in die wereld. Maar het mocht niet zo zijn.

Nu valt er in mijn eigen ogen op zich niet zo heel erg veel te klagen over deze serie maar om nou te zeggen dat deze serie on een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten is ook weer een stap te ver. Ik heb me er prima mee vermaakt in ieder geval, de animatie is prima in orde (verzorgd door Madhouse) en Kobato is ondanks haar wat dommige karakter een vermakelijk personage. Wat ze precies ziet in Fujimoto is me overigens een raadsel maar dat wordt op het einde wel redelijk goed afgerond. Wat ze wat mij betreft wel hadden mogen skippen zijn de scènes waarin Kobato zingt. Niet op tijd (of overdreven) bewegende lippen is bij normale dialogen soms al vreselijk om te kijken maar bij het gezang van Kobato valt het wel heel erg op. Het deed me zelf ergens denken aan die vreselijke scène uit Gunslinger Girl waar de gemodificeerde kindertjes een liedje zingen, die ene scène waarbij je tenen zo ver krommen dat het bijna pijn doet.

Het eind maakt dan wel weer veel goed, maar meer dan kan ik voor deze animeversie van een manga van de dames van CLAMP helaas niet voor geven.