In een wereld met een almaar stijgende zeespiegel moet een bejaarde man noodgedwongen een extra laag op zijn huis bouwen om zijn voeten droog te houden (letterlijk). Tijdens het afsluiten van de oude etage valt zijn (favoriete) pijp door het luik en daalt af naar de bodem van het huis. Gelukkig voor hem is daar een schipper met een voorraadje nieuwe pijpen. Meneer is echter niet onder de indruk van de pijpen en wanneer hij een duikpak ontwaart op het schip van de schipper besluit hij zijn eigen pijp op te gaan duiken. Al afdalend haalt hij vervolgens herinneringen op aan de tijden dat de etages nog niet onder water lagen.
Een twaalf minuten durende film die toont dat anime niet alleen staat voor grote ogen en amper uit de luier zijnde helden en heldinnen. Een kunstwerkje waarbij de animatie doet overkomen alsof het getekend is met potloden. Het geeft het geheel een haast rustieke sfeer mee wat bovendien nog eens een keer wordt versterkt door de rustgevende muziek die gebruikt wordt. Je zou trouwens bijna denken dat dit zo’n film is die je ergens laat op een avond op Nederland 3 zou kunnen tegenkomen. Ik hou wel van dit soort experimentele dingen, hoewel… dit is nou ook weer niet zo heel erg experimenteel, het is duidelijk geen Glassy Ocean. La Maison en Petits Cubes is gewoon een bijzonder mooi stukje animatie wat toevallig uit Japan komt (ondanks de Franse titel). Ik zit me ergens af te vragen of niet is gebaseerd is op of geïnspireerd door iets uit Frankrijk maar ik kan het niet zo snel ontdekken in ieder geval. Het doet me ergens wat denken aan dit filmpje.
Er zit in de film zelf geen boodschap achter de stijgende zeespiegel, het dient in dit geval meer als instrument om een verhaal te vertellen. Mensen die zich storen aan ecologische boodschappen hoeven deze film dus niet over te slaan, zou ook zonde zijn trouwens, maar dat terzijde. Hoewel ik niet zo’n fan ben van reminiscentie (hoewel, Big Fish was een bijzonder aardige film) gebeurt dat in deze film erg stijlvol en is het voor mij in ieder geval prima te pruimen. Het is wel wat melodramatisch op zich maar niet hinderlijk (gelukkig).
De film won in 2009 een Oscar voor Best Short Film, Animated. Ik vond ‘m ook op YouTube, dus voor de liefhebbers: deel 1 en deel 2.
Mijn beoordeling: 





(4 votes, average: 4.75 out of 5)
Grappig! Ik heb deze ook niet al te lang geleden gezien ^_^ Prachtig in z’n eenvoud, kan niet anders zeggen.
Ik zag ‘m stiekem op MAL bij jou staan en heb ‘m toen even opgezocht. De film was me niet eens opgevallen bij de Oscar winnaars toen. Amusant stuk kunst dit.
Haha, ik wilde je er nog op wijzen, maar je was me dus al voor^^