Major 2nd Season

Na de laatste wedstrijd van Goro Honda (of Shigeno, zijn stiefma zat niet stil in de tussentijd) in het eerste seizoen heeft meneer flink zijn best gedaan een nog betere pitcher geworden. Helaas vond zijn lichaam het allemaal maar een slecht idee en zijn rechterschouder heeft er de brui aangegeven. Een paar jaar later keert hij terug naar de omgeving waar hij als jochie woonde en hij blijkt zichzelf te hebben aangeleerd te gooien c.q. pitchen met zijn linkerarm. Zijn aanwezigheid is een flinke kwaliteitsinjectie voor het schoolteam en al snel worden zijn kwaliteiten opgemerkt door een scout van een gerenommeerde school. Goro is, zoals altijd, dwars en besluit niet in te gaan op het aanbod wat de scout hem doet. Niet veel later is de situatie echter al weer anders, Goro en één van zijn vroegere buurjongetjes (tegenwoordig een niet onaardige honkballer) proberen zich via een try-out te ‘plaatsen’ voor de school. Dit gaat natuurlijk niet zonder slag en stoot maar beiden komen er toch. Wat volgt is een lange en pijnlijke weg om te tonen dat Goro het in zich heeft om de top te halen. De school heeft echter zo haar eigen ideetjes over hoe honkbal gespeeld dient te worden^[1] en Goro is daar niet echt van gediend. Hij heeft zo dan ook zijn eigen plannetjes.

De hamvraag bij deze serie is of ik het amusant vind dankzij het feit dat ik een honkballiefhebber ben. Want het zou kunnen dat het merkwaardig is ondanks dat ik het ben. Want hoe lastig de gyroball van Goro (dat is zijn enige pitch) ook is, het is en blijft dezelfde pitch iedere keer, een slagman stelt zich daar op in. Normaliter varieert een pitcher van snelheid of pitch (curve, slider, change-up, splitter) maar Goro gooit één en dezelfde bal. Je mag toch aannemen dat honkballers die worden opgenomen in het prestigieuze honkbalprogramma van een High School wel raad weten daarmee. Maar aan de andere kant, hij gooit ‘m met 95 mph (153 km/u), wat toch wel erg snel is voor iemand van zijn leeftijd. Grote clubs hebben hier normaliter wel oren naar, maar de high school waar hij op zit heeft liever iemand die zich aan het boekje houdt. Right. Voor iets van realisme hoef je hier eigenlijk niet echt te zijn. Maar och, dat soort dingen kan ik een serie wel vergeven, zolang het maar boeiend blijft.

Nog meer dan het eerste seizoen lijkt Major 2nd Season op een typische shounen coming of age martial arts serie. Er wordt alleen niet gevochten, er worden ballen gegooid en geslagen. Goro is dan eigenlijk ook een typische shounen coming of age martial arts… ehm.. gozer. Grote bek, totaal niet geïnteresseerd in zienswijzen die niet de zijne zijn en ook eigenlijk bijzonder arrogant. Nou ja, arrogant. Hij heeft gewoon een manier van doen die redelijk arrogant overkomt, zoals het geven van een sneer wanneer hij iemand met drie slag aan de kant zet. Soms kun je hem wel schieten wat dat betreft en ik blijf het merkwaardig vinden dat geen van zijn tegenstanders ook maar een poging onderneemt hem op zijn plek te zetten door een bal op zijn lijf te mikken, zoals dat in honkbal gaat^[2]. Aan de andere kant heeft hij wel een klant hartje want op zich staat hij voor iedereen klaar, zolang ze hem niet in de weg staan zijn eigen doel(en) te bereiken. Zijn enthousiasme voor het spel en werklust ligt het in ieder geval zeker niet aan.

Goro moet trouwens ook eens hoognodig aan de vriendin, een gegadigde is er in ieder geval wel, maar meneer heeft meer aandacht voor andere dingen. *kuch* Sukkel *kuch*.

Enfin, dit tweede seizoen is gewoon weer een vermakelijke anime, geen hoogstaande verhalen, weinig moeilijke dingen, bakken met clichés (die wel werken overigens), wedstrijden die meerdere afleveringen duren, animatie niet heel erg bijzonder maar vooral boordevol energie. Op naar seizoen drie. Game on! Dit seizoen beoordeel ik met: