In een oorlog die al honderdvijftig jaar duurt staan de twee groeperingen op de vooravond van de zoveelste schermutseling. De inzet dit keer is het strategisch gelegen en zwaar verdedigde ‘fort’ Iserlohn, welke op dit moment in handen is van de Galactic Empire, een keizerrijk lijkend op het Pruisische rijk. De agressor is een groep aanhangers van de democratie, onder de bezielende leiding van Job Truniht[1]. Aan boord van het vlaggeschip van de vloot der geallieerden (bij gebrek aan een betere term) bevindt zich de jonge Yang Wenli, de held van El Facil[2]. Nog niet als bevelhebber maar als…, ja als wat eigenlijk. Enfin, een deel van de vloot van de Galactic Empire wordt geleid door een jongeman (Reinhard von Lohengramm) die snel furore maakt binnen het rijk, waar niet iedereen even blij mee is. De gezaghebber van Iserlohn Fortress bijvoorbeeld, die ziet een jongeman in een positie die hij zou hebben te danken aan het feit dat de keizer de zus van Reinhard wel lief vindt. Hij besluit de vloot van Reinhard te gebruiken in de gevaarlijkste linie, hopende op het eind van de tot dan toe korte carriere van de blonde ‘brat’. Daarbij houdt hij niet echt rekening met het feit dat Reinhard tactisch op een eenzaam niveau staat binnen het rijk. Wie gaat deze slag winnen? Of is er überhaupt wel sprake van winnaars in veldslagen waar miljoenen mensen het leven laten?
A[3] beginning is a very delicate time[4] en zo ook in deze film. Aangezien ik de hondertiendelige OVA Legend of the Galactic Heroes al heb gekeken weet ik waar het verhaal heen gaat en het is voor mij ook bijzonder lastig Legend of Galactic Heroes: My Conquest is the Sea of Stars te beoordelen op losstaande basis. Dit verhaal is feitelijk de eerste ontmoeting tussen de de piepjonge Yang Wenli en de piepjonge Reinhard von Lohengramm. Nou ja, ontmoeting, ze zien elkaar niet, ze kennen elkaar niet, ze zijn alleen wel erg nieuwsgierig naar elkaar, it takes one (genius) to know one. Hun eerste ontmoeting is overigens wel een behoorlijk dodelijke waarbij bij beiden duidelijk blijkt dat ze tactische meesterbreinen zijn. Je ziet hier de eerste beginselen van het wederzijdse respect ontstaan wat in de OVA een belangrijk onderdeel van het verhaal zal worden.
Maar goed, wat vond ik van de film op zich? Ik vond ‘m goed. Het is sciencefiction die verre van hard is[5] maar wie let er nou op dat er in vacuüm geen geluid is of dat ruimteschepen waarschijnlijk niet zo handig te manoeuvreren zijn? Ik niet in ieder geval [6]. Qua verhaal stelt het allemaal niet zo heel gek veel voor eigenlijk, het toont echter wel de verhoudingen binnen de twee partijen en hoe het er intern aan toe gaat. Aan de ene kant de reetlikkerij van het rijk en aan de andere kant de ‘keuzes’ van de democratie. Dit thema wordt echter niet erg diep uitgelicht, daar is 59 minuten dan ook simpelweg te kort voor. Er is wat meer aandacht voor de parallellen tussen Yang en Reinhard, de manier van denken en hun ‘koelheid’ en lef in hachelijke situaties.
Qua animatie is het allemaal niet zo heel erg denderend, maar gezien de leeftijd van de film (1988) is dat niet zo heel erg raar. Niet alles had het budget van Akira[7] natuurlijk. Het blijft overigens wel immens tof, hoe iffy de animatie ook, te zien hoe honderden zo niet duizenden schepen het vuur op elkaar openen. Dat doet toch wel wat met een sciencefictionfan zeg maar.
Een meer dan redelijk begin dit. Mijn beoordeling: 
(4 votes, average: 4.50 out of 5)
Loading ...
- Die wellicht 5 seconden in beeld is in deze film. [↩]
- Wat dat precies in heeft gehouden wordt in de film niet echt duidelijk. [↩]
- Sommige bronnen maken hier ‘The’ van. [↩]
- Deze quote komt uit de film Dune (1984) en komt niet voor in het boek zelf. Wel iets wat er op lijkt: “A beginning is the time for taking the most delicate care that the balances are correct”. [↩]
- Hard SF is sciencefiction die zo realistisch mogelijk probeert te zijn. [↩]
- Anders zou ik Babylon 5 niet de beste sciencefictionserie ooit vinden. [↩]
- Ook uit 1988. [↩]
