Minami-ke

Drie zusjes vormen het Minami huishouden en beleven een ijzingwekkend avontur vol geweld, magie en verraad. Op de vooravond van catastrofale nucleaire oorlog ontdekken de zusjes dat ze over magische krachten bezitten. Ze bundelen hun krachten met een rebelse groepering in een ultieme poging de oorlog te voorkomen, maar niet iedereen in het groepje is even goed te vertrouwen. Zal het ze lukken het vergaan van de mensheid te voorkomen?

Oké, oké, daar ging Minami-ke helemaal niet over. Sterker nog, Minami-ke gaat eigenlijk gewoon nergens over. Je hebt drie zusjes die lief en leed met elkaar delen en dat levert met regelmaat bijzonder grappige momenten op. Maar een verhaalijn? Nee, die zit er eigenlijk niet in. Wel wat rode draden, maar daar blijft het wel bij.

Geeft ook niet, Minami-ke is gewoon een slice-of-life komedie die laat zien hoe Chiaki, Kana en Haruka (de zusjes dus) zo’n beetje de dag doorbrengen en van een schier doodnormale situatie een humoristische aangelegenheid maken, van het maken van wat te eten tot het maken van huiswerk, van potentiële vriendjes tot potentiële travestieten.

Dat laatste klinkt natuurlijk erg fout maar het is een typisch voorbeeld van hoe het er bij de Minami’s aan toe gaat. Men neme een klasgenoot van Chiaki die een oogje heeft op Haruka en zichzelf in de situatie weet te manoeuvreren dat hij meisjeskleding draagt om zo dichter bij Haruka te kunnen komen. Ja, dat gaat werken.

Of Kana die zichzelf een broertje toe-eigent, een meisje (!) met toevallig dezelfde achternaam.

Bij deze anime kon ik het trouwens moeilijk voorkomen het te vergelijken met Ichigo Mashimaro (voordat je Lucky Star gaat roepen, die heb ik nog niet gezien dus ik kan die vergelijking niet trekken), ook hier vond ik het begin wat stroef maar gaandeweg begon ik het stukken beter te waarderen. Minami-ke weet in mijn ogen niet de kwaliteit van Ichigo Mashimaro te evenaren, dit mede door de drie hoofdpersonages. Op één of andere manier leek er net wat minder chemie te zijn tussen de zusjes en Kana vond ik eigenlijk het meest van de tijd irritant i.p.v. amusant druk. Ook Chiaki lag me niet helemaal, dat halfslaperige gezicht en de manier waarop ze praat (behalve als ze Kana uitscheldt natuurlijk) maakten haar in mijn ogen nou niet bepaald een interessant personage. De personages eromheen die zo nu en dan verschijnen vind ik echter meer dan geslaagd, hier weet de serie aardig wat humor uit te putten.

Uiteraard moet ik een komedie niet gaan overanalyseren en gewoon kijken of het doet wat het moet doen: me aan het lachen maken. En ja, dat deed het (naar het eind toe) met regelmaat. Vooral de situaties waarin de fictionele dramserie Ninomiya-kun en Sensei waren bijzonder grappig en dan met name het computerspel wat Chiaki en Kana in een bepaalde aflevering spelen was een briljantje. Zelfs de creepy volleybalmacho die zijn oog heeft laten vallen op Haruka was amusant, creepy amusant dan. Nu kan ik een hele waslijst gaan geven met leuke dingen maar dat is natuurlijk redelijk onzinnig, die kun je beter zelf ervaren (kijktip dus).

Qua animatie is het allemaal niet zo bijzonder, adequaat maar weinig origineel. Cute zeg maar, maar als ik wat zou moeten miepen hierover was het toch wel het toefje op het hoofd van Chiaki en de mondjes van de personen die een aparte vorm hebben. Maar ja, anime kijken we niet voor natuurgetrouwe afbeeldingen want dan zijn er maar weinig series die overblijven. De manier waarop sommige close-ups werden geanimeerd was een leuke toevoeging, iets meer detail en lijkend op zowaar iets ‘echts’ om emoties te benadrukken, hoewel je op een gegeven moment kunt voorspellen wanneer ze dit gaan doen.

Al met al toch wel een redelijk plezierige serie om te kijken, gelukkig is er nog een tweede (en een derde) seizoen met nog meer avonturen rond de kotatsu.

Mijn beoordeling:

Wat vond jij van Minami-ke?
(4 votes, average: 3.50 out of 5)
 Loading ...