Seirei no Moribito

Balsa is een speerdraagster die haar kost verdient met allerlei klusjes, waaronder bodyguard ‘spelen’. Op een dag wordt ze gevraagd er zorg voor te dragen dat Chagum geen haar op zijn hoofd wordt gekrenkt. Dat is niet zo makkelijk als het klinkt gezien Chagum dood wordt gewenst door zijn vader, de keizer. Prins Chagum blijkt een ‘ei’ in zich te dragen wat volgens de officiële geschiedenis zal zorgen voor een lange periode van droogte. Balsa doet er alles aan om de jongen te beschermen en al snel wordt ook duidelijk dat de geschiedenisboeken niet helemaal kloppen. Langzamerhand verandert de missie, het gaat niet alleen meer over het leven van Chagum maar wellicht over die van duizenden.

Seirei no Moribito (Guardian of the Spirit) kent mijn inziens twee gezichten. Het verhaal op zich is (erg) goed maar het tempo waarop het allemaal vertelt wordt mag wat mij aangaat wel wat omhoog. Vooral de afleveringen zo het middelpunt van de serie hadden hier last van, het verhaal schoot niet op en er gebeurde eigenlijk niets. Je zou het bijna filler kunnen noemen^[1]. Maar toch was het niet vervelend om te kijken, Production I.G. heeft weer eens goed haar best gedaan qua animatie, visueel viel er weinig te klagen. De personages waren echter de kracht van de serie, van de vastberaden Balsa tot de in bescherming opgegroeide maar zich aanpassende aan zijn nieuw leven Chagum. De twee hebben ook een aardige chemie wat ik altijd redelijk opmerkelijk blijf vinden aan anime, het zijn per slot van rekening maar getekende personages. Als ik iets zou moeten bekritiseren op dat gebied is het echter wel dat op Balsa en Chagum na de personages weinig worden uitgediept.

De setting waarin zich dit allemaal afspeelt had wat mij betreft ook wat meer mee kunnen worden gedaan, er is een soort van parallelle wereld, vreemde wezens, een vorm van magie, kortom een wereld vol fantasie. Dit blijft feitelijk onderbelicht, de aandacht gaat grotendeels uit naar hoe Balsa en Chagum een leven proberen te leiden terwijl op het eind van de rit het tempo omhoog wordt geschroefd en het daadwerkelijk een fantasy wordt. Overigens nodigt de serie mij niet echt uit om de boeken waarop dit is gebaseerd te gaan lezen, maar dat is natuurlijk geen ijkpunt.

Seirei no Moribito vond ik een meer dan een aardige serie die in mijn ogen nog veel beter was geweest als het tempo beter was geweest. Of minder afleveringen of meer actie of meer aandacht voor de ‘secundaire’ personages. Maar een aanrader is het zeker.

Even terzijde, de originele ‘artbox’ die werd verkocht bij de Dvd’s is flink waardeloos, een bijzonder dun dingetje en ‘art’ is het ook niet te noemen. Er is inmiddels wel een losse (en mooie) ‘artbox’ te koop maar wellicht dat er over niet al te geruime tijd een seizoenscollectie wordt uitgebracht.

Mijn beoordeling: