Osamu Tezuka is een grote naam in de wereld van de manga en anime. Zijn output is ongeëvenaard qua hoeveelheid en Hi no Tori wordt beschouwd als zijn levenswerk. Een verzameling losstaande verhalen met terugkerende personages door de eeuwen heen met een gezamenlijk thema, de drang naar het eeuwige leven.

Deze dertien afleveringen tellende anime kent een aantal verhalen die los van elkaar staan met zoals al genoemd terugkerende karakters (qua uiterlijk dan vooral) en de legendarische vogel de Phoenix in het middelpunt van de verhalen. Er is het verhaal van een man die gedoemd is tot het eeuwige leven, het vergaan van de wereld en hergeboorte ervan meemaakt. Ook is er het verhaal van een vervloekte man met een hondenhoofd die de oude geloven ten onder ziet gaan. En het verhaal van de drang naar het eeuwige leven te midden van een dodelijke strijd in de oudheid.

Het formaat van de korte verhalen die een paar afleveringen duren werkt verrassend goed, ondanks dat er totaal geen samenhang lijkt te zijn voelt het toch als een geheel aan. Dit uiteraard dankzij de aanwezigheid van de Phoenix (het bloed van dat wezen schenkt de mens het eeuwige leven) en de personages die in ieder verhaal hetzelfde uiterlijk hebben (maar wel verschillende functies). De animatie is bovendien prima, gecombineerd met de heerlijke muziek (het openingsthema is eigenlijk briljant mooi) geeft het de serie een sfeer die nimmer verveelt. De verhalen kennen bovendien een hoog tempo waarin eigenlijk altijd wel wat gebeurt. Oorlogen, schermutselingen, politieke spelletjes, de serie is van alle tijden en dat maakt het inderdaad een soort van levenswerk. Kortom, een uitstekende anime.