Detroit Metal City

Een tijd terug las ik ergens een aanbeveling voor de manga Detroit Metal City,  inmiddels is daar een twaalf afleveringen tellende OVA van verschenen met uiteraard dezelfde naam. Een anime over een populaire metalband en het leven er om heen. Soort van.

Negishi is vanaf het platteland naar Tokyo verhuisd om een carrière op te bouwen als professioneel muzikant. Om één of andere reden is hij echter in een metalband terecht gekomen die snel in populariteit wint. Negishi wil liever hele andere muziek spelen (zoetgevooisde liefdesliedjes waar niemand naar wil luisteren) en maakt vaak genoeg kenbaar de band te willen verlaten. Dat blijkt echter minder makkelijk te zijn dan hij zou willen, DMC beheerst een groot deel van zijn leven.

Dat klinkt nog mak niet? DMC is echter verre van mak, de serie is een comedy met een apart soort stijl wat niet iedereen zal liggen. De teksten zijn grof (tenminste, een vrouw roept dat haar [censuur] zo nat is dat er vissen in zouden kunnen leven, dat noem ik grof), de band is gigantisch over de top en de fans zijn hilarisch parodieën. Alles wat Krauser II (Negishi in zijn DMC make-up) doet wordt door het publiek compleet verkeerd geïnterpreteerd, wanneer hij bijvoorbeeld komt te struikelen en op een politieagente landt is de conclusie al snel dat hij haar aanrandt. Een seksueel onderonsje met de Tokyo Tower (ik verzin dit niet) brengt een dag later het gerucht de wereld in dat nabij gelegen heuvels het demonische nageslacht is van beiden. De hele serie zit vol met dit soort onzinnige observaties waarbij Negishi zich de oren van zijn kop schaamt maar helaas compleet machteloos staat. Liever gaat hij met zijn vriendinnetje op pad maar die weet hij keer op keer af te schrikken door de Krauser in hem naar boven te laten komen. DMC kent een minimalistische stijl van animatie maar dat werkt wonderbaarlijk goed bij deze serie. Een verrassend hilarische guilty pleasure, want eigenlijk mag je dit helemaal niet leuk vinden, zelfs niet als Krauser II binnen één seconde elf keer het woord rape kan roepen en de platenbazin hiervan nat van plezier wordt.