Sora no Otoshimono

Sora no Otoshimono was zo’n serie die wanneer je vluchtig naar de eerste aflevering kijkt eigenlijk de moeite waard niet kan zijn. Maar toch, na er dertien te hebben gezien moet ik stiekem toch toegeven dat het best leuk was.

Pubertje Tomoki krijgt de schrik van zijn leven als er iets op zijn hoofd dreigt neer te storten. Gelukkig is het maar een Angeloid, een dame met engelachtige vleugels die bovendien al zijn wensen waar wil maken. Dombo Tomoki gebruikt haar krachten om zijn voyeuristische hobby’s een nieuwe impuls te geven en lekker het buurmeisje te kunnen betasten en dergelijke. Ecchi avontuur na ecchi avontuur, maar er is iets met Alpha/Ikaros, iets sinisters, iets gevaarlijks ook. Het arriveren van een ander type Angeloid (met de naam Nymph) maakt dit wel duidelijk. Tomoki lijkt zich niet zo heel erg bewust van wat er precies speelt maar schoolgenoot Eishirou lijkt er wat meer van te weten.

De serie weet de balans tussen de ecchi kant van het verhaal (met als ‘hoogtepunt’ een gender bending avontuur van Tomoki in een badhuis) en de wat duistere kant op zich goed te bewaren. Nergens slaat de serie echt door naar één van beider zijden terwijl de ecchi en harem elementen toch echt wel de boventoon voeren . Met iets meer moeite en aandacht voor de menselijke trekken van Ikaros was het wellicht een stuk beter geweest maar op één of andere manier lijkt het wel of de producers het niet helemaal aan durfden om de serie echt een serieus verhaal mee te geven. Uit glimpen uit het verleden van en dialogen tussen vooral Ikaros en Nymph zien we wat er zich afspeelt in een wereld die voor de normale mens niet zichtbaar lijkt te zijn en op zich is het spijtig dat hier niet zo gek veel aandacht aan wordt gegeven. Het houdt wel aanknopingspunten over voor een volgend seizoen, maar het maakt van de serie wel een beetje een laagvlieger op serieus gebied. Gelukkig is de ecchi c.q. harem kant voor de verandering eens humoristisch en in mijn ogen geslaagd. Ik ben normaliter absoluut geen fan van het genre maar de speelse manier waarop de serie hier mee omgaat was ergens een geslaagde zet. Neem bijvoorbeeld de aflevering waarin Tomoki het aan de stok krijgt met een kudde vliegende slipjes. Totaal over de top maar briljant qua humor (op een guilty pleasure achtige wijze). Tel daar de niet onaardige animatie bij op (met soms oog voor bijzondere details) en de dertien (!) verschillende eindanimaties en je hebt een serie die eigenlijk veel vermakelijker is dan zou mogen en dat ondanks de blindheid van Tomoki voor wat er om hem heen gebeurt (Ikaros, Nymph en de rondborstige buurmeid Sohara vinden hem leuker dan je zou verwachten) en de overdaad aan chibi (tot vervelends aan toe soms). Toch één van de amusantere series van 2009 eigenlijk.