Dames met grote zwaarden vechtend tegen demonen, Claymore klinkt op papier fantastisch. Deze zesentwintigedelige anime zit van begin tot eind vol geweld, afgehakte ledematen en rondspetterend bloed. Niet alleen op papier fantastisch dus.

Claymores zijn schattige dames met een extraatje. Niet alleen lopen ze rond met een zwaard (een claymore) maar in hun lichaam zit het vlees en bloed van een Yoma verwerkt. Een Yoma is een soort demon die zich tegoed doet aan de ingewanden van een mens en zich ook, altijd handig, kan voordoen als mens. Blijkbaar zijn normale mensen niet in staat Yoma’s te verslaan en worden voor dat soort klusjes Claymores ingeschakeld. Hoewel men uiteraard de Claymores erg dankbaar zijn wordt er toch met argusogen naar deze “silver eyed witches”, wetende dat ze niet helemaal menselijk zijn. De serie is vooral het verhaal van Clare, een Claymore (haar inner-Yoki is toch wel menselijk gelukkig) die onderaan de ladder staat en haar eigen overwegingen had om een Claymore te worden (!). Er wordt rustig begonnen met wat vervelende Yoma’s die door Clare worden verslagen maar al gauw wordt de serie duister en sinister. De organisatie die de Claymores onder haar hoede heeft blijkt een eigen agenda er op na te houden en in de loop van de serie komt er van alles bovendrijven wat een aantal Claymores aan het twijfelen zet. De Yoma’s worden al gauw overboord gegooid en er voor in de plaats krijgen we Awakend Beings, supersterke wezens die voor niets of niemand terugdeinzen. Maar zoals ik al zei, het draait om Clare en haar “ambitie”. Niet alleen neemt ze een jongen mee op haar reizen (wat haar wat menselijker maakt), Clare leert eigenhandig wat het is om het randje van leven en dood te balanceren, iets wat haar alleen maar sterker lijkt te maken. Maar bereikt ze haar doel?

Een sterk punt in de serie is vooral de originaliteit van de Claymores, hoewel ze soms wel heel erg op elkaar lijken hebben ze allemaal een unieke vechttechniek (how Dragonball Z!). Waar de één goed is om Yoki (de “kracht” van een Yoma/Claymore) te doorgronden kan de ander haar arm eenentwintig maal opwinden en zo een fabuleuze tik uitdelen aan de tegenstander. Niet alleen de Claymores zijn unieke schepsels, de Awakened Beings zijn ook een prima creatie. Hoewel er eigenlijk best veel clichés in de serie zitten (groot zwaard, extra aan te boren “levels”, etc. etc.) weet Claymore toch van begin tot eind te boeien. Raki, de metgezel van Clare is een vreselijke whiner maar zelfs dat valt te vergeven. De sfeer van de serie is prima overigens, vooral de afleveringen die zich in het hoge noorden afspelen hebben een heerlijke atmosfeer. De combinatie van sneeuw, liters bloed en afgehakte ledematen doen me vreemd genoeg aan de expansieset “Ice Age” van Magic: the Gathering denken terwijl de hele serie wel iets weg heeft van Berserk. Claymore is eigenlijk gewoon een RPG als anime en nog een goede ook. De serie hint naar diepere zaken en het einde is open genoeg voor een vervolg. Ik hoop er op in ieder geval.