Chi's Sweet Home

Series van meer dan honderd afleveringen kijk ik op zich niet zo snel maar in het geval van Chi’s Sweet Home duren de afleveringen zo’n drie minuten. Dan zijn honderdvier afleveringen op zich goed te doen.

chi Wanneer een kitten door onoplettendheid zijn moeder kwijtraakt wordt het beestje liefdevol opgevangen door een familie. Echter is niet alleen de familie onbekend met het opvoeden van een kat, de huisregels van het appartementencomplex waar ze wonen staat het houden van huisdieren niet toe. Dus buiten de immer aanwezige vernielzucht van een jong poesje moeten ze ook nog eens goed hun best doen de aanwezigheid van het beestje te verbergen. Het wordt er niet makkelijker op wanneer Chi (Japans voor klein en ook voor urine) bevriend raakt met een grote dikke zwarte kat die (terecht) gevreesd wordt door de eigenares van het appartementencomplex.

Een serie die eigenlijk alleen amusant is voor mensen die ooit zelf een kitten in huis hebben gehad. De situaties waarin Chi terecht komt zijn namelijk voor een redelijk groot deel behoorlijk herkenbaar en je kunt er dan ook niets aan doen dat je met een dikke glimlach zit te kijken naar de avonturen van het kleine meisje (nieuwe speeltjes, eerste bezoek aan de dierenarts, de buitenwereld). Het wordt nooit bijzonder spannend overigens, het is allemaal redelijk onschuldig en de wat simplistische animatie van Madhouse geeft Chi’s Sweet Home een wat lieflijk uiterlijk. Het eindigt wel met een soort van cliffhanger die echter door de naam van het tweede seizoen (Chi’s New Address) al weggeven wordt. Voor de kattenliefhebber dit.