Ik ben dan wel geen anime liefhebber van het eerste uur, ik ken mijn klassiekers uiteraard wel. Bij lange na heb ik ze nog niet gezien, maar we hebben de tijd. Één van de klassiekers die ik onlangs wel heb gezien is Neon Genesis Evangelion (Shin Seiki evangelion), een anime vol grote robots en puberende kinderen. Niet meteen stoppen met lezen, er is meer.
Het is 2015, vijftien jaar na de zogenaamde Second Impact, een zogenaamde meteorietinslag die de wereld heeft veranderd. Op de zuidpool werd een zogenaamde Angel ontdekt, een uiterst machtige “levensvorm”, het liep echter niet helemaal zoals men wilde (of juist wel) en de zuidpool werd vernietigd. Nu, vijftien jaar later zijn de Angels terug, maar de mensheid is voorbereid. Een overblijfsel van de Second Impact genaamd Adam is bestudeerd en men heeft een aantal immense robots gebouwd die strijd aan moeten gaan met de schier onverslaanbare Angels. Probleem is echter dat de robots (genaamd Eva) alleen maar bestuurd kunnen worden door een select aantal mensen. Jonge mensen. Minderjarigen.
Deze anime kenmerkt zich door een wat psychologische kijk op het geheel, de hoofdrol is min of meer weggelegd voor een jongen die maar moeilijk contacten legt en ook nog eens wat issues heeft met zijn vader. Probleem is dat zijn vader aan het hoofd staat van de organisatie Nerv en Nerv heeft het hele Evangelion project onder haar hoede heeft. Zijn vader negeert hem en lijkt meer oog te hebben voor één van de andere wonderkinderen, een jongedame met de naam Rei. De jongen is ook nog eens behoorlijk onzeker en raakt de controle soms een beetje kwijt. De laatste twee afleveringen, als de Angels feitelijk zijn verslagen, zijn redelijk surrealistisch, snelle beelden en een spervuur van korte dialogen moet de kijker een kijkje gunnen in de psyche van de hoofdrolspelers.
NGE is redelijk geanimeerd, het is niet het beste werk wat ik ken, maar voor een meer dan tien jaar oude serie is het zo slecht niet. De personages zijn stuk voor stuk herkenbaar (iets wat wel eens heel anders is) en hebben ook allemaal een eigen karakter. De humor is redelijk onder de oppervlakte gehouden, iets wat ik alleen maar kan toejuichen. Ik zei eerder “puberende kinderen” maar dat is op zich ook redelijk in toom gehouden, de serie kent echter wel weer van die typische anatomische zaken die niet helemaal correct overkomen en momenten waarvan de personages behoorlijk moeten blozen. Gelukkig is dat allemaal niet erg storend en heeft het kernverhaal toch wel de boventoon. Eentje voor de liefhebbers van grote robots en (bakken vol) “teenangst”. Ik was niet dermate onder de indruk dat ik zeg dat je de serie gezien moet hebben maar ik ken veel en veel slechter.
(2 votes, average: 2.50 out of 5)
Loading ...
