Dat ik een voorliefde voor anime heb mag duidelijk zijn, maar anime wordt toch door een deel van de bevolking gezien als simpele tekenfilms, en tekenfilms zijn voor kinderen. Die mensen raad ik aan om Black Lagoon te gaan kijken. Te grof, bloederig en gewelddadig voor kinderen. Maar wel erg gaaf.
Okajima Rokuro is een zakenman die zonder dat hij het weet door zijn eigen baas wordt gebruikt voor een smokkeloperatie. Pech voor hem is dat de Lagoon Company roet in het eten gooit door de bemanning van de boot waar Rokuro zich op bevindt te kapen. Deze drie huurlingen opereren in een nogal grijs gebied (zeer donkergrijs) en nemen allerlei klusjes aan van diverse organisaties voor een leuke prijs. Rokuro wordt door zijn baas doodverklaard en kan zijn leven in Japan vergeten. Om een niet erg voor de hand liggende reden neemt de Lagoon Company Rokuro mee en hij sluit zich bij hen aan. Maar dat is nog maar het begin, onder de leiding van de oorlogsveteraan Dutch, computertechnicus Benny en triggerhappy Revy wordt Rock (zoals zijn naam nu luidt) meegezogen in het criminele milieu en worden we als kijker getrakteerd op vierentwintig afleveringen meedogenloos geweld, brute schietpartijen en heerlijke lompe taal.
Revy, een Chinese jongedame, gaat doorgaans gekleed in een ultiem kort spijkerbroekje, een piepklein topje en een holster voor haar twee glimmende revolvers. Samen met Rock vormen ze de hoofdpersonages van deze actieserie. Hoewel de serie nu niet echt bol staat van de karakterachtergronden en -ontwikkeling delen de twee toch enkele momenten waar duidelijk wordt dat ze eigenlijk gewoon op compleet verschillende uiteinden qua levensvisie zitten. In eerste instantie kan Revy Rock ook totaal niet uitstaan en vindt hem maar in de weg lopen, maar na een onderonsje waarin Rock zijn hart lucht bouwt ze respect voor hem op. Haar vriendin Eda, de in wapens handelende non, hint later ook naar een lichamelijke verstandshouding tussen de twee.
De serie is opgebouwd uit een aantal korte verhaallijnen die veelal uitlopen op een chaotisch slagveld, één voorbeeld daarvan is de opdracht die de Lagoon Company krijgt om een waardevol schilderij uit een gezonken Duitse U-boot op te duiken, maar helaas wordt de buit voor hun neus weggekaapt door een groep neonazi’s. Revy is echter niet zo blij en men besluit de boot met feestvierende neo’s ‘s nachts aan te vallen. Revy is heel duidelijk not amused en doodt heel koelbloedig de gehele bemanning van de boot, haar bijnaam “Two-hands” maakt ze meer dan waar. Waar dit verhaal nog enigszins normaal te noemen is zijn er genoeg voorbeelden van de zieke geest van de bedenker, zo wordt de thuisstad van de Lagoon Company (Roanapur) op een gegeven moment geterroriseerd door een tweetal kinderen die in het verleden misbruikt zijn en nu volledig losgeslagen zijn. Gewapend met een bijl en een behoorlijk overmaatse mitrailleur helpen ze de één na de ander om zeep. Geen idee wat er door het hoofd van de maker spookte, de kinderen zijn elkaars broer en zus, of andersom of tegelijk (je snapt dit pas als je het ziet). Twisted.
Black Lagoon is gewoon een soort van Quentin Tarantino meets John Woo, maar dan als tekenfilm. Het is soms vreselijk over de top en ongeloofwaardig (hoeveel kogels heeft zo’n gun nu eigenlijk en waar bewaart ze haar magazijnen?) maar het is heerlijk plezier. Tussen de kogels door gooien ze er nog wat pop-cultural references tegenaan, schelden ze elkaar de huid vol, sluiten we af met een bloederige gangsteroorlog en zien we het wapen wat Rock eigenlijk is. Totaal niet geschikt voor tere zieltjes en al helemaal niet pedagogisch verantwoord, Black Lagoon is gewoon fun.
(11 votes, average: 4.55 out of 5)
Loading ...
