Japanners hebben over het algemeen een behoorlijke fantasie, tenminste, de Japanners die ons van anime voorzien. Sommige series zijn gewoon te vaag voor woorden, maar tegelijkertijd is dat ook de charme van dat genre. Aangezien men niet afhankelijk is van allerlei beperkingen qua special effects of het menselijk lichaam kun je zover gaan als je wil, zowel visueel als qua verhaal. Neem nu Gunslinger Girl, een anime waarin een organisatie kleine kinderen ombouwt met wat kunstmatige lichaamsdelen, ze hersenspoelt en inzet om criminaliteit te bestrijden, typisch iets wat normaal gesproken nooit zal gebeuren, mag ik hopen.
In Gunslinger Girl maken we kennis met de Social Welfare Agency, een organisatie die haar gelden ontvangt vanuit de Italiaanse regering. Hoewel de organisatie zich voordoet als een charitatieve instelling is het een plek waar (bijna-)doodverklaarde meisjes worden voorzien van synthetische lichaamsdelen en na een hersenspoeling worden getraind als scherpschutters en kanonnenvoer die worden ingezet tegen criminele en terroristische organisaties. We zien de jongedames voldoende in actie, bloederige invallen en liquidaties zijn niet vreemd voor de prepuberale dames. Ik moet toegeven, het levert leuke televisie op, ondanks het nogal discutabele idee. In de serie zelf zijn er ook mensen die twijfelen aan het project, niet zozeer omdat het moreel verwerpelijk zou zijn maar meer om het feit of de meisjes wel volledig betrouwbaar zijn. Hoewel het de meisjes aan weinig ontbreekt gaat iedereen anders om met hen, de meisjes worden in eerste instantie aan één bepaald persoon gekoppeld (die ze als grote broer moeten zien), maar niet alle agenten in kwestie gaan even vriendelijk om hun “zusjes”. De één is koud en afstandelijk, de ander juist heel hartelijk. Deze verschillen in aanpak leveren wat conflictsituaties op en wanneer één van de teams dood wordt gevonden wordt al gauw duidelijk dat één van de meisjes is doorgeslagen, onderzoek volgt, zal de organisatie blijven voort bestaan?
Wederom een behoorlijk gewelddadige anime, er wordt absoluut niet teruggedeinsd voor een flink portie geweld en “take no prisoners” lijkt het hoofdmotto. Hoewel het natuurlijk anime is en derhalve ver van de werkelijkheid krab je je toch achter de oren bij het idee. Niet dat het er minder vermakelijk om is trouwens, de serie geeft niet alleen brute schietpartijen weer maar ook heerlijke karaktermomenten waarop de ware aard van een bepaald aantal personen boven komt drijven. Zo is éénn van de agenten wel verkikkerd op zijn “zusje” en neemt haar mee uit eten en geeft haar cadeaus, het meisje weet hier zichtbaar geen raad mee. Maar aan het eind van de serie blijft het beeld van een jong meisjes wat kogels opvangt met haar onderarm om vervolgens de schutter te doorboren met kogels je meer bij dan de theekransjes van de dames. Spijtig? Welnee.
(1 votes, average: 5.00 out of 5)
Loading ...
Loading ...
(4.83 out of 5)