Zo af en toe tref je een anime waarvan je het gevoel hebt dat het zo slecht niet is maar die je absoluut niet kan boeien. Er is zoveel anime op de markt dat het maar moeilijk kiezen is, dus je komt er af en toe gewoon eentje tegen. De serie Saikano, ook bekend als She the Ultimate Weapon en ook als Saishuuheiki Kanojo, was er zo’n eentje. Dit nogal dramatische en emotionele liefdesverhaal kon mij niet helemaal bekoren.

Chise is een scholiere met een groot geheim. Terwijl de wereld om haar heen instort probeert ze een normaal leven op te bouwen en haar vriendje blij te maken. Chise is een beetje een sullig type, slechte conditie, een schooltas is te zwaar en een gebrek aan zelfvertrouwen waar gerust u tegen gezegd kan worden, voor ieder wiswasje biedt ze haar excuses aan. Chise is echter ook het sterkste wapen wat er is, in tijden van nood verandert haar lichaam in een oorlogsmachine die door iedereen gevreesd wordt, vriend en vijand. Niet alleen slaagt ze er wonderwel goed in de tegenstander uit te schakelen, de omringende steden worden tegelijk ook vernietigd. Haar land wordt met grote regelmaat aangevallen, de reden daarvan is niet helemaal duidelijk maar de schaarse informatie die wordt gegeven maakt duidelijk dat er weinig over is van de wereld.

Ze houdt verschrikkelijk veel van Chuuji, haar vriendje, zelfs zo veel dat in een ultieme poging zijn leven te redden ze de rest van de wereld vernietigd en alleen hij overblijft. De logica erachter en waarschijnlijkheid ervan is een beetje ver gezocht, maar we nemen dat maar met een korreltje zout, meisjes die metalen vleugels krijgen en bommen droppen is sowieso al niet geloofwaardig.

Probleem met deze serie is Chise, ik vind haar mateloos irritant, bij het minste geringste barst ze in snikken uit en dweept ze over liefde en vooral over Chuuji. Op momenten dat ze moet vechten tegen de vijand slaat ze op de vlucht om maar bij hem te kunnen zijn. Uiteraard is dat eigenlijk de hele basis van het verhaal, dat liefde sterker is dan wat dan ook. Prachtige boodschap, magere uitwerking. Van de gevechten zelf zien we eigenlijk maar weinig, de serie richt zich op Chise en Chuuji, over wat ze doen bij afwezigheid van de ander, over wat ze doen als ze samen zijn, over het verdriet en blijdschap die ze delen. Mij kon het niet boeien, huilend schoolmeisje en de onstilbare drang van de twee hoofdpersonen zich lichamelijk te verenigen werkten averechts. Dertien afleveringen was precies genoeg, als de serie langer had geduurd was ik er naar alle waarschijnlijkheid wel mee gestopt.

Wat vond jij van Saikano?
(No Ratings Yet)
 Loading ...