Nummer twee van het herfstseizoen die ik probeerde was Seiken no Blacksmith (The Sacred Blacksmith). Een fantasy met demonen, monsters, zwaarden en alchemie (of is dat gewoon magie?).
Een roodharige dame staat oog in oog met een vaag monster van glas/kristal/ijs en wordt naar eigen zeggen voor de derde keer gered door Luke. Tijd voor de OP en we beginnen met het verhaal want uiteraard was het begin in media res en moeten we de twee eerste keren nog zien. Cecily Cambell is het roodharige meisje in kwestie en ze is een beschermridder van een onafhankelijk stadje, haar eerste heldendaad is wat roepen naar een onbeschofte vlerk die schrikt van haar ketting en hard wegrent. Terwijl iedereen haar de hemel in prijst en haar metalen borsten bewondert (zie foto onderaan) dient het volgende gevaar zich al aan, een grote bebaarde man maakt amok en Cecily schiet te hulp. Nou ja, te hulp, haar zwaard wordt doormidden geslagen en iemand anders schiet haar weer te hulp (door het zwaard van de wildebras doormidden te slaan). Het blijkt ene Luke te zijn, een smid die buiten de stad woont en vergezeld wordt door een klein blond meisje met puntoren (Lisa). Cecily is onder de indruk en gaat op zoek naar Luke om haar zwaard opnieuw te laten maken want haar normale smid is een kneus die dat blijkbaar niet kan en haar zwaard is een familiestuk dus een ander zwaard is geen optie (hang ‘m dan boven de haard!). Luke heeft daar echter helemaal geen zin in en vindt haar maar irritant. Sinds Luke’s pa dood is (Luke, met zo’n naam moet je beter weten, je pa leeft nog en kleedt zich in het zwart met een hele grote helm) doen ze niet meer aan het smeden van zwaarden. Wat Cecily ook roept, Luke heeft geen zin. Helaas wordt er ondertussen een bloedbad aangericht in de nabije omgeving, een mysterieuze man in ‘t zwart heeft een paar monsters op pad gestuurd en Cecily ziet het als haar plicht hulp te bieden (zonder zwaard dus, gelukkig ligt er iemand dood te gaan die er nog één heeft). Lukt uiteraard niet, Luke redt haar nu voor de tweede keer, dus tijd voor het monster van glas/kristal/ijs om op het toneel te verschijnen. Beetje vechten en nu gaat ook het zwaard van Luke er aan. Cecily probeert haar plicht weer eens te doen (een echte rots in de branding die meid) en Luke maakt dankbaar gebruik van de gelegenheid om zijn zwaard te kunnen herstellen, met magie/alchemie. The end…
Twee gezichten een beetje in deze eerste aflevering, de eerste helft vond ik een beetje matig eigenlijk. Uiteraard is het maar een introductie aflevering maar Cecily die een doorgedraaide lomperik probeert te overtuigen te stoppen met alles kapot te maken door te roepen wie en wat ze is dient natuurlijk maar één doel; de kijker inlichten. Heel subtiel. Dit gaat nog wel even zo door tot de tweede helft die dankzij de gevechten met de monsters zowaar nog wat boeiends weet te brengen. Uiteraard zijn er wat vragen, zoals ‘wat kan Luke en zijn blonde onderdeurtje precies?’ en ‘wie is de man in ‘t zwart (nee, niet Luke’s vader)?’. De animatie was verder prima in orde overigens en de tweede helft was enigszins hoopgevend dus ik probeer deze serie in ieder geval nog één aflevering.





Edit 15-11-2009: Na 7 van de 12 afleveringen besloten om niet verder te kijken, alle interesse die ik had is weg.


(4.86 out of 5)