Anime staat er redelijk bekend om dat men afwijkt van wat wij de werkelijkheid noemen, animatie staat veel dingen toe die in “echte” films maar moeizaam in beeld kunnen worden gebracht. Paprika van Satoshi Kon, ondermeer bekend van één van mijn persoonlijke favorieten, Paranoia Agent, is daar een uitstekend voorbeeld van. Een film waarin de werkelijkheid en de droomwereld hand in hand gaan.

Een revolutie is gaande in de wereld van de psychiatrie c.q. psychologie, een groep wetenschappers hebben een machine ontwikkeld waarmee men de dromen kan binnendringen van patiënten om zo onderliggende oorzaken van problemen te kunnen ontdekken. Tot hun grote verbazing blijken er echter een paar exemplaren gestolen te zijn en al gauw raken de onderzoekers beland in een wereld waarin dromen en de werkelijkheid bijna onafscheidelijk te zijn. In eerste instantie verdenkt men een jaloerse collega ervan dat hij de machines heeft gestolen aangezien zijn beeltenis telkens weer opduikt maar hij blijkt ook gevangen te zijn in de droomwereld. Nadat één van de onderzoeksters de droomwereld is ingedoken (zijnde Paprika uit de titel) wordt duidelijk wie de schuldige is en hoe hij te verslaan is.
Hoewel er redelijk vaak een overlapping is van droomwereld en de werkelijkheid is de film goed te volgen, een absoluut pluspunt aangezien er toch genoeg anime is waar dat absoluut niet zo is. De droomwereld staat in ieder geval garant voor een paar uitzonderlijk fantasierijke scènes, waarin de gebeurtenissen elkaar in vlot tempo opvolgen, een in een rolstoel gekluisterde man die lijkt te lopen op takken van een boom, Paprika die verandert in een elfje wat in een kast staat, een parade vol vreemde poppen en wandelende koelkasten. Een waar festijn voor het oog. De film is niet bijzonder diepgaand en lijkt ook niet echt een verkapte boodschap mee te dragen of het moet de boodschap zijn dat dromen de enige echt uitvlucht van het individu zijn en daar niet aan getornd mag worden.
De animatie is prima in orde, de overgangen van droom naar werkelijkheid en vice versa lopen naadloos in elkaar over en de verhaallijn is boeiend genoeg. De verhoudingen tussen de verschillende personages komt soms wat gemaakt over, maar het zijn op zich niet de personages die de film dragen, het is het verhaal. Typisch anime is toch wel de karikaturale animatie van sommige personages, de moddervette onderzoeker bijvoorbeeld is dan ook echt moddervet en past normaliter niet door een deur, maar dat soort dingen zijn behoorlijk normaal in anime. Wat mij betreft gewoon een dikke aanrader.
Mijn beoordeling: 





(2 votes, average: 4.00 out of 5)
(4.86 out of 5)
R.I.P. Kon Satoshi
You are missed.