Ik heb met mezelf afgesproken dat zeven afleveringen van een serie de bovengrens is voor het droppen van die serie. Soms krijg ik daar achteraf wel eens spijt van, zoals met Asura Cryin’.

Tomoharu gaat (samen met een vriendinnetje, die een geest is) verhuizen naar een nieuwe woning bij het begin van een nieuw schooljaar. Een rusteloos leventje kan hij echter wel vergeten wanneer hij onderdeel wordt van een strijd tussen van alles en nog wat over van alles en nog wat, mensen met vreemde krachten, mecha’s die uit het niets verschijnen, het grote boek der dingen we allemaal al eens hebben gezien wordt opengetrokken.

Ondanks dat dit maar dertien afleveringen telde (er komt een tweede seizoen, maar die ga ik zeker niet kijken) keek ik er op een gegeven moment tegen op om de volgende aflevering te gaan kijken, altijd een slecht teken. Maar omdat ik nu eenmaal die zeven afleveringen regel heb moest het van mezelf toch echt. Asura Cryin’ blonk uit in een aantal dingen, het introduceren van personages aan de lopende band en het zo warrig mogelijk maken van het verhaal. Begrijp me niet verkeerd maar Asura Cryin’ had legio ideeën die stuk voor stuk iets interessants hadden kunnen bieden maar de focus van het verhaal verschuift steeds zodat de mogelijke interessante wendingen niet de aandacht krijgen die ze verdienen. Ze maken het de kijker ook niet bepaald makkelijker door zowat iedere aflevering weer nieuwe (vooral vrouwelijke) personages te introduceren waardoor het bijna een haremshow leek te zijn. Streep een aantal personages door, focus je op één verhaal en verdiep de personages en Asura Cryin’ is potentieel een topper. Neem Tomoharu, zijn overleden vriendinnetje en het mogelijke offer wat hij moet brengen om met zijn mecha te kunnen spelen, dat was op zich interessant. Kortom, ik vind het een gemiste kans maar ik durf bijna wel te wedden dat deze serie een grote schare fans heeft (al valt het wel mee als ik de waarderingen op sommige sites bekijk).