Legend of the Galactic Heroes

Met honderdtien afleveringen van circa zevenentwintig minuten was Legend of the Galactic Heroes een aardig lange zit maar uiteindelijk gelukkig wel de moeite waard. Een space opera is sowieso altijd welkom en zo massaal had ik ruimteoorlogen nog niet gezien.

De mensheid heeft aarde al aardig wat jaren achter zich gelaten en heeft zich inmiddels op diverse planeten gevestigd. Zoals het de mensheid betaamt kunnen ze het er niet over eens worden hoe je een lichtjaren omspannende samenleving moet besturen dus al gauw ontstaan er twee groepen, de één een autocratie (waar zowat iedereen Duitse achternamen heeft) en de ander een democratie. Uiteraard proberen ze elkaar te overtuigen van hun gelijk qua bestuursvorm en dus voeren ze oorlog waarbij duizenden schepen en miljoenen soldaten elkaar het leven zuur maken en bruut om het leven helpen. Het gezicht achter de autocratie is Reinhard von Lohengramm, een tactisch genie die zich als nobody redelijk snel omhoog weet te werken en uiteindelijk zelfs de keizerlijke titel voor zich opeist. Het gezicht achter de democratische kant is Wenli Yang, een tactisch genie die zich redelijk snel omhoog weet te werken en uiteindelijk een boegbeeld wordt. De gigantische oorlogen tussen de twee kampen vindt vooral plaats op tactisch gebied, een soort van intergalactisch schaakspel. Doorspekt met urenlange discussies over politieke denkbeelden en visies van de toekomst weten de twee elkaar tot de dood aan toe bezig te houden, maar de dood is voor beiden verre van heroïsch.

Een anime die niet zozeer de aandacht vraagt aan de kijkers door een onnavolgbaar plot maar vooral door de inhoud van de dialogen die de personages voeren. Zelfs gedurende de schermutselingen waarbij duizenden schepen tegelijk hun salvo’s afvuren is er nog ruimte voor een kritische kijk op of de tactiek van de tegenstander of de politieke denkwijze van de tegenstander. Op zich wel verfrissend maar ik moet eerlijk bekennen dat ik dat na meer dan honderd afleveringen ook wel genoeg van had. Op een gegeven moment weet je het eigenlijk wel en heb je het gevoel dat je naar een herhaling van stappen zit te kijken. De serie probeert ook eigenlijk geen kant te kiezen terwijl je dat als kijker wellicht wel gaat zitten doen. Het helpt dan ook niet echt als derde partijen zich in het gevecht mengen en beide kanten probeert te manipuleren. Zo is er een religieuze sekte wiens uiteindelijke doel eigenlijk nooit duidelijk wordt en zijn er individuen die kant kiezen waar het hen uitkomt.

De animatie is op zich goed te doen maar weinig spectaculair, ik heb er op zich niet op zitten letten maar ik kan me voorstellen dat vooral tijdens de gevechten in de ruimte veel materiaal wordt hergebruikt, ontploffende ruimteschepen hoef je niet iedere keer anders in beeld te brengen natuurlijk. Neemt niet weg dat Legend of the Galactic Heroes een puike anime is met een ijzersterk verhaal wat op wat kleine rustperiodes na nooit inzinkt en boeiend blijft tot het eind. Een paar van de hoofdpersonages komen op een niet bijzonder heroïsche manier om het leven en dat maakt ze eigenlijk best tragisch. Niet dat ze dat nodig waren overigens want vooral Reinhard von Lohengramm was al tragisch genoeg met zijn onverwerkte trauma’s na de dood van zijn beste vriend en het tot vervelends aan toe terugdenken aan die vriend. Maar echt, een aanrader deze serie. Als dit nog niet genoeg is zijn er overigens ook nog wel wat zijverhalen te bekijken, een aflevering of veertig.