Tytania

Een space opera van de makers van Legend of the Galactic Heroes, en nu eens geen honderdtien afleveringen lang. Een kortere looptijd zou een dergelijk verhaal ten goede moeten komen, zou je denken. Tytania bewijst het tegendeel.

Fan Hyulick maakt het zichzelf niet makkelijk wanneer hij een veldslag in de ruimte (jaja, contradictie, ik weet het) weet te winnen van de onverslaanbaar geachte Tytaniavloot. Bij terugkeer op zijn thuiswereld wordt de held niet onthaald met een grandioos feest maar hem wordt vriendelijk verzocht de planeet te verlaten, de slag had niet gewonnen mogen worden. Wat volgt is een reis langs diverse planeten alwaar hij in contact komt met rebellen die het niet zo op Tytania hebben. Hij ontmoet tevens ene Lydia, een jonge rebel waar hij stiekem wat gevoelens voor krijgt. Tytania blijft hem echter achtervolgen en wanneer op slinkse wijze Lydia als aas wordt gebruikt en daarbij het leven laat is Fan eindelijk zo ver dat hij de strijd wil aangaan tegen Tytania.

Ongeloofwaardig. Tytania is zo verschrikkelijk ongeloofwaardig (en traag en cliché) dat het eigenlijk amper te kijken is. Net als in het al eerder genoemde the Legend of the Galactic Heroes wordt je doodgegooid met personages en hun namen die er vervolgens dan in het vervolg totaal niet toe doen. Bovendien is het hoofdpersonage eigenlijk een slacker en een whiny bitch waar je compleet niet geïnteresseerd wil of kan raken. Uiteraard is de setting weer briljant, hypermoderne technologie en iedereen loopt erbij alsof het de middeleeuwen is. Het enige wat deze serie (die ook nog eens lijdt aan een slecht plot) een beetje overeind houdt is de animatie en de laatste paar afleveringen. Het is nog net geen zonde van de tijd want er zitten een paar aardige gevechten in de ruimte in maar qua verhaal is het eigenlijk nogal huilen. En wederom een anime zonder eind. Zeer middelmatig allemaal.