Sommige anime zijn gewoon fout. Zoals de twaalfdelige serie Asu no Yoichi! Een serie waarin de makers volgens mij veel te veel plezier hadden met het onderwerp borsten.

Yoichi is toe aan een nieuwe stap in zijn ontwikkeling, vanuit het leventje in de bergen trekt hij naar de grote stad om zijn kunsten als martial artist te verbeteren. Hij trekt bij een viertal zusters in die samen een dojo runnen. De principieel ingestelde jongeman komt echter terecht in een wereld die hij niet kent en heeft hij zijn handen vol aan de dames, soms letterlijk (met hun borsten bijvoorbeeld). Bovendien lijkt iemand het op hem voorzien te hebben, maar de reden daarachter is anders dan het lijkt.

Een bij tijd en wijlen grappige anime met helaas toch net iets te veel nadruk op clichématige fanservicegrapjes. Yoichi is een behoorlijk kluns en komt met (te) grote regelmaat in aanraking met vrouwelijke lichaamsdelen (van de zusjes). In het begin stoort dat nog niet maar gaandeweg weet je het eigenlijk wel en smeek je bijna om wat anders. Net zoals die principes van hem, zijn rechtschapenheid is ergens gewoon een farce, niemand is zo politiek correct. Spijtig ergens, want de cast is wel vermakelijk op zich, van de wat emo Ayame tot de ‘rebelse’ Washizu (die ondanks dat het een stoere bink is overloopt van de onzekerheid als het aankomt op zijn liefde (één van de zusjes)). Ook jammer is dat ze het jongste zusje van de vier eigenlijk niets laten doen maar wel aankomen met haar onzekerheid op het gebied van… borsten. Beetje fout ergens, aangezien ze waarschijnlijk nog op de lagere school zit. Zo zijn er wel meer van die foute dingen die je in live-action series niet zal tegenkomen, maar ja, het is animatie en dan kan nou eenmaal wat meer zonder dat er meteen groeperingen voor de deur staan te schreeuwen. De animatie is gelukkig wel prima op orde, zij het redelijk conventioneel. Kijk bijvoorbeeld naar de gevechten (een paar keer zwaaien met een stok, meer is het eigenlijk niet), weinig inspiratie te vinden daar. Asu no Yoichi! is geen hoogvlieger, verre van, maar vervelen doet het ook nergens. Een beetje een guilty pleasure zeg maar.